Aleh Łapicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleh Łapicki, biał. Алег Лапіцкі (ur. 26 grudnia 1922 w Kasucie koło Wilejki, zm. 5 października 1979 w Toparze w Kazachstanie) – członek białoruskiego ruchu oporu wobec władzy radzieckiej w BSRR po II wojnie światowej.

Uczył się w warszawskim gimnazjum im. Reytana i w Smorgoniach, podczas wojny niemiecko-radzieckiej uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w Postawach. Współpracował ze Związkiem Młodzieży Białoruskiej w Albertynie, przeszedł kurs roboty dywersyjnej przy batalionie Dalwitz.

W lecie 1944 roku utworzył oddział partyzancki walczący przeciwko okupacji Podlasia przez bolszewików, w międzyczasie pobierał nauki w wileńskim seminarium duchownym. Pod koniec 1944 roku aresztowany i skazany na 10 lat łagru w Kazachstanie. Po wyjściu na wolność nie wrócił na Białoruś, pracował jako nauczyciel muzyki i działacz białoruskiej społeczności w Kazachstanie.

Zginął tragicznie w niewyjaśnionych do końca okolicznościach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]