Aleksander Ignacy Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Ignacy Lubomirski
Ilustracja
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1802
Kraków
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1893
Paryż
Ojciec Franciszek Ksawery Lubomirski
Żona

Julia Radziwiłł

Aleksander Ignacy Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża, książę, (ur. 11 sierpnia 1802 w Krakowie, zm. 12 czerwca 1893 w Paryżu) – finansista, filantrop.

Był najmłodszym dzieckiem generała Franciszka Ksawerego Lubomirskiego i jego trzeciej żony Marii Naryszkin[1] , wnukiem Stanisława Lubomirskiego wojewody kijowskiego i bracławskiego. W 1823 roku ożenił się z Julią Radziwiłł, wnuczką Stanisława Radziwiłła, podkomorzego litewskiego. Dorobił się wielkiego majątku inwestując w akcje Kompanii Sueskiej. Zmarł bezpotomnie. Pochowany jest na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.

Fundacje Księcia Lubomirskiego[edytuj kod]

W 1885 roku książę Lubomirski przekazał władzom autonomicznej Galicji kwotę 2 mln franków na cele dobroczynne; darowizna ta została wykorzystana na ufundowanie zakładu wychowawczego dla chłopców (obecnie Gmach Główny Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie).

  • Fundacja księcia Aleksandra Lubomirskiego - Schronisko dla Dziewcząt "Józefów" w Krakowie

W 1889 roku książę Lubomirski złożył na ręce kard. Albina Dunajewskiego duży fundusz na cel dobroczynny, z którego w 1889 roku zakupiono kilkanaście hektarów pola we wsi Łagiewniki pod Krakowem, a następnie wybudowano zakład dla dziewcząt moralnie zaniedbanych, kaplicę i klasztor dla Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Całą posesję otoczono murowanym parkanem i nazwano Józefowem ku czci św. Józefa, któremu siostry przypisywały uproszenie tej fundacji dla prowadzenia swego dzieła apostolskiego.

Przypisy

Zobacz też[edytuj kod]