Aleksander Sarkisow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Sarkisiow
Szaruga
pułkownik w stanie spoczynku pułkownik w stanie spoczynku
Data i miejsce urodzenia

17 października 1909
Warszawa

Data śmierci

8 sierpnia 1994

Przebieg służby
Główne wojny i bitwy

II wojna światowa, kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej

Aleksander Sarkisow ps. Szaruga, Andrzej, Czarnota, Podkomornik (ur. 17 października 1909 w Warszawie, zm. 14 sierpnia 1994, tamże) – pułkownik Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej, z zawodu inżynier i nauczyciel akademicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie inteligenckiej. W młodości wstąpił do harcerstwa. W 1931 skończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie, a następnie ukończył także studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Warszawskiej, po czym został zatrudniony na tej uczelni jako wykładowca.

We wrześniu 1939 brał udział w wojnie obronnej. Jesienią tego roku związał się z konspiracją. Pracował początkowo jako nauczyciel na organizowanych kompletach tajnego nauczania. Uczestniczył w strukturach Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Na początku 1942 został mianowany został zastępcą komendanta obwodu Lublin ds. powiatu. Od maja 1942 do połowy 1943 był komendantem rejonu I AK. A latem 1943 mianowano go oficerem inspektoratu lubelskiego ds. zrzutów. W 1944 wstąpił w stopniu podpułkownika do Ludowego Wojska Polskiego. Został dowódcą ośrodka formowania 32 pułku piechoty LWP w Międzyrzecu Podlaskim.

W październiku 1944 został aresztowany w ramach represji wobec AK-owców, ale udało mu się uciec z więzienia. W grudniu 1945 aresztowano go ponownie, po czym został oskarżony o wrogie i dywersyjne działania w wojsku. W 1947 zwolniono go z więzienia. Podjął wówczas pracę w zawodzie inżyniera budowlanego w warszawskiej spółdzielczości. Był wielokrotnie represjonowany przez władze komunistyczne, po raz ostatni został aresztowany w 1987[1].

Do końca życia działał czynnie w środowiskach seniorów harcerskich. W 1993 został mianowany do stopnia pułkownika (w stanie spoczynku). Na początku lat 90. związał się z partią Przymierze Samoobrona. Był członkiem założonego przez Andrzeja Leppera Komitetu Samoobrony Narodu[2].

Zmarł w Warszawie w 1994 i pochowany został na Cmentarzu w Wilanowie. Pozostawił żonę Krystynę z Rokickich i syna Andrzeja.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony był m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Armii Krajowej i Krzyżem Partyzanckim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Marszałek, Samoobrona Narodu Polskiego, Warszawa 1996, s. 264.
  2. Jan Marszałek, Samoobrona w walce z okupantem Polski, Warszawa, 1999, s. 5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]