Inteligencja (społeczeństwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Inteligencjawarstwa społeczna w Europie Wschodniej żyjąca z pracy umysłowej, wykształcona ostatecznie XIX wieku głównie ze zubożałej szlachty, ale również ze stanu mieszczańskiego, rzadziej bogatego chłopstwa i podupadłej arystokracji. Tradycyjnie inteligencja obejmowała nauczycieli, lekarzy, artystów, inżynierów i czasami też urzędników, obecnie – osoby zajmujące pozycje zawodowe, wymagające wyższego wykształcenia.

Pochodzenie pojęcia[edytuj | edytuj kod]

Pojęcie inteligencja pochodzi od wyrazu łac. intelligentia, który oznacza zdolność pojmowania natury rzeczy jako jedną z władz poznawczych.

Inteligencja a intelektualiści[edytuj | edytuj kod]

Inteligenta, czyli przedstawiciela inteligencji, nie należy mylić z intelektualistą, czyli osobą, cechującą się rozwiniętą inteligencją (sprawnością umysłową), posiadającą szczególną zdolność do krytycznej analizy i syntezy, bogatą wiedza, erudycję, która zajmuje się twórczą pracą umysłową oraz której postawę cechuje przewaga intelektu nad emocjami[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik języka polskiego, Mieczysław Szymczak (red.), PWN, Warszawa 1981, t. I: A-K, s. 797.