Aleksandra von Engelhardt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandra von Engelhardt
Ilustracja
Portret autorstwa Józefa Grassiego z 1793
Rodzina Braniccy herbu Korczak
Data urodzenia 1754
Data śmierci 15 sierpnia 1838
Ojciec Wasyl von Engelhardt
Matka Maria Potiomkin
Mąż

Franciszek Ksawery Branicki

Dzieci

Katarzyna Potocka, Władysław Grzegorz Branicki, Zofia Branicka, Elżbieta Branicka, Aleksander Branicki

Odznaczenia
Order Świętej Katarzyny Męczennicy – I klasa

Aleksandra Katarzyna z Engelhardtów Branicka (ur. 1754, zm. 15 sierpnia 1838[1]) – córka Wasyla von Engelhardt i Marii Potiomkin. Uważano ją za nieślubną córkę carycy Katarzyny Wielkiej. Według innych plotek miała być owocem związku Katarzyny II z hrabią Siergiejem Sałtykowem – zaraz po urodzeniu cesarzowa Elżbieta miała zamienić ją na niemowlę płci męskiej niewiadomego (bądź "czuchońskiego", czyli estońskiego) pochodzenia, które uznano jako syna Katarzyny, późniejszego cesarza Pawła I Romanowa[2][3].

Była siostrzenicą, później jedną z kochanek Grigorija Potiomkina, faworyta Katarzyny Wielkiej.

Portret Aleksandry z 1781 z orderem Św. Katarzyny

W 1781 r. została wydana za hetmana Franciszka Ksawerego Branickiego, późniejszego targowiczanina. Była matką piątki dzieci: synów: Aleksandra zmarłego w wieku 18 lat w 1798, Wladysława Grzegorza oraz córek Katarzyny, Zofii i Elżbiety wydanej za mąż za Michała Woroncowa. Na jej cześć nazwana została rezydencja Branickich pod Białą CerkwiąAleksandria. Dama orderu Świetej Katarzyny.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]