Aleksandra von Engelhardt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portret Aleksandry Branickiej

Aleksandra z Engelhardtów Branicka (ur. 1754, zm. 1838) – córka Wasyla von Engelhardt i Marii Potiomkin. Uważano ją za nieślubną córkę carycy Katarzyny Wielkiej. Według innych plotek miała być owocem związku Katarzyny II z hrabią Siergiejem Sałtykowem – zaraz po urodzeniu cesarzowa Elżbieta miała zamienić ją na niemowlę płci męskiej niewiadomego (bądź "czuchońskiego", czyli estońskiego) pochodzenia, które uznano jako syna Katarzyny, późniejszego cesarza Pawła I Romanowa[1][2].

Była siostrzenicą, później jedną z kochanek Grigorija Potiomkina, faworyta Katarzyny Wielkiej.

W 1781 r. została wydana za hetmana Franciszka Ksawerego Branickiego, późniejszego targowiczanina. Na jej cześć nazwana została rezydencja Branickich pod Białą CerkwiąAleksandria.

Przypisy

  1. Marian Kukiel, Książę Adam, Warszawa 1993.
  2. Henryk Mościcki, Aleksandra Branicka, w: Polski Słownik Biograficzny, t. II, Kraków 1936, s. 393.

Bibliografia[edytuj]