Alfred von Hubicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alfred Ritter von Hubicki (ur. 5 lutego 1887 we Friedrichsdorfie, zm. 14 lipca 1971 w Wiedniu) – generał w służbie Austrii, a później Niemiec.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Alfred Ritter von Hubicki urodził się 5 lutego 1887 r. we Friedrichsdorf (węg. Frigyesfalva, słow. Friďešovo, dziś w składzie osiedla Kolczyno) na Ukrainie. Zaraz po zdanej maturze w 1905 r. wstąpił do wiedeńskiej Szkoły Kadetów, co wiązało się z wstąpieniem do armii austro-węgierskiej w tym samym roku. W 1911 r. został oberleutnantem i uczęszczał do c.k. Wyższej Szkoły Wojskowej w Wiedniu. Trzy lata później, w roku 1914, przyjęto go do Sztabu Generalnego. Spędził on tam większość wojny, zostając jednak dowódcą batalionu oddziałów górskich na froncie włoskim, gdzie odznaczył się wielkim męstwem i uzyskał tytuł szlachecki.

Po wojnie jako żołnierz austriackiej Bundesheer kontynuował karierę wojskową, oprócz tego studiując prawo w Wiedniu, gdzie uzyskał doktorat. W 1935 r. został generałem brygady, zatrudnionym w Ministerstwie Wojsk na stanowisku oficera sztabu generalnego przy Inspektoracie Armijnym. Pracował jako szkoleniowiec sztabowy i dowódca piechoty zmotoryzowanej. Od roku 1936 sprawował również dowództwo nad Dywizją Szybką. Po Anschlussie (1938) został oficerem Wehrmachtu i dowódcą 4. Dywizji Lekkiej.

Alfred von Hubicki brał udział w prawie wszystkich kampaniach II wojny światowej w Europie. Podczas kampanii wrześniowej dowodził oddziałami niemieckimi w bitwie pod Kamionką Strumiłową. Inne kampanie: we Francji, na Bałkanach oraz miał swój udział w wojnie z ZSRR. Od 3 stycznia 1940 r. był dowódcą 9. Dywizji Pancernej. Za zasługi odniesione przez dowodzoną przez niego dywizję na Bałkanach, został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego. 15 kwietnia 1942 r. oddał dowództwo nad 9. DPanc. Johannesowi Bässlerowi i objął LXXXIX. Korpus Armijny. W tym czasie został generałem wojsk pancernych, przydzielonym do Auffrischungsstabes Mitte, oraz szefem niemieckiej misji wojskowej na Słowacji. 1 października 1944 r. został przeniesiony do rezerwy oficerskiej. 31 marca 1945 ostatecznie zakończyła się jego służba wojskowa.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]