Andrzej Zahorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Zahorski
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1923
Warszawa
Data i miejsce śmierci 15 grudnia 1992
Warszawa
Zawód historyk, varsavianista

Andrzej Zahorski (ur. 15 lipca 1923 w Warszawie, zm. 15 grudnia 1992 w Warszawie[1]) – polski historyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wojskowej Akademii Politycznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia na tajnym UW, magister - 1946, doktorat na UW 1951 od kierunkiem Janusza Wolińskiego, zastępca profesora - 1955, habilitacja na UW - 1958, profesor nadzwyczajny - 1966, profesor zwyczajny - 1974. Na UW wykłady zlecone jako docent UW od 1958. Zatrudniony w Instytucie Historii UW od 1961 jako docent w Katedrze Historii Powszechnej Nowożytnej i Najnowszej. Kierownik Katedry Historii Powszechnej Nowożytnej 1964–1969, kierownik Zakładu Historii Nowożytnej Powszechnej i Polski 1977–1980. Prodziekan Wydziału Historycznego UW 1962–1964. Kustosz w Centralnej Bibliotece Wojskowej 1947–1951 i w Muzeum Wojska Polskiego 1951–1954. Pracownik Zarządu Historyczno-Wojskowego Sztabu Generalnego WP. Nauczyciel licealny 1946– –1951. Pracownik IH PAN 1955–1961. Docent w WAP im. F. Dzierżyńskiego 1958–1961. Prezes Zarządu Głównego PTH 1982–1988. Dyrektor Wojskowego Instytutu Historycznego 1990–1992. Był jednym z najważniejszych polskich historyków epoki napoleońskiej i historii Warszawy. W latach 1982-1988 prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego.

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Do grona jego uczniów należą: Józef Barański, Aleksander Czaja, Bożena Fabiani, Bogdan Grzeloński, Małgorzata Karpińska, Łukasz Kądziela, Izabela Klarner, Aleksander Kociszewski, Mariusz Łukasiewicz, Stefan Meller, Henryk Nawrocki, Izabella Rusinowa, Irena Sohol, Zdzisław Sułek, Janusz Szczepański, Hanna Szymczyk, Tadeusz Trojanowski, Zygmunt Walter-Janke, Józef Wojakowski, Maciej Wojtyński, Andrzej Woltanowski, Andrzej Wróblewski, Michał Jerzy Zacharias, Józef Zieliński, Joanna Zimińska, Stanisław Życiński.

Ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

  • 1959: Stanisław August polityk
  • 1964: Paryż lat rewolucji i Napoleona
  • 1970: Warszawa za Sasów i Stanisława Augusta
  • 1972: Historia Warszawy (wraz z Marianem M. Drozdowskim, pod red. Stanisława Herbsta)
  • 1974: Spór o Napoleona we Francji i w Polsce
  • 1982: Napoleon (seria Biografie Sławnych Ludzi)
  • 1988: Spór o Stanisława Augusta

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ł. Kądziela, Bibliografia publikacji prof. dra Andrzeja Zahorskiego 1948–1982 [w:] Polska – Francja XVIII–XIX wieku. Studia z dziejów kultury i polityki poświęcone Profesorowi Andrzejowi Zahorskiemu w sześćdziesiątą rocznicę urodzin, red. A. Mączak, Warszawa 1983, s. 5–24.
  • U. Olech, Bibliografia wybranych prac prof. dr. hab. Andrzeja Zahorskiego 1948–1992, „Wojskowy Przegląd Historyczny”, 38, 1993, nr 1, s. 260–262.
  • Ł. Kądziela, Andrzej Zahorski (15 VII 1923 – 15 XII 1992), "Kwartalnik Historyczny" 100, 1993, nr 2, s. 183–186.
  • M. Senkowska-Gluck, Andrzej Zahorski (1923––1992), „Rocznik Warszawski”, 23, 1993, s. 317–319.
  • J. Barański, Wspomnienie o profesorze Andrzeju Zahorskim (1923–1992), „Studia Mazowieckie”, 2, 1993, nr 1–2, s. 175–178.
  • A. Więcek, Andrzej Zahorski – „Homo Varsoviensis”, "Kwartalnik Historyczny", 1976, nr 3, s. 97–100
  • A. Janowski, O Andrzeju Zahorskim – koledze i przyjacielu, KW, 1994, nr 3, s. 5–9.
  • S.F. Gajerski, Profesor Andrzej Zahorski (1923–1992), „Przemyskie Zapiski Historyczne”, 8–9, 1991–1992, s. 317–320.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł Andrzej Zahorski w: Marian B. Michalik, Kronika 1992, Wydawnictwo "Kronika", Warszawa 1993, ​ISBN 83-900331-4-3​, s. 130.