Antyszanty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antyszanty
Album studyjny Spiętego
Wydany 16 listopada 2009
Nagrywany maj 2005, październik 2008-sierpień 2009
Gatunek rock
Długość 44:48
Wydawnictwo Anteny Krzyku / Opensources
Oceny
Single z albumu Antyszanty
  1. Ma czar karma

Antyszanty - debiutancki solowy album wokalisty Lao Che, Huberta „Spiętego” Dobaczewskiego[2].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

1. „Opuszczone porty” 3:24
2. „Morże” 5:30
3. Ma czar karma 4:26
4. „Kalikimaka” 4:20
5. „Trafiony - zatopiony” 3:40
6. „Dworujże” 4:53
7. „Haba haba i ding ding dong” 2:25
8. „Łódź wariatów” 3:30
9. „Nie wszystko zostało napisane” 4:49
10. „Bajka o śmierci” 4:53
11. „Szkoda” 2:58
44:48

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

  • Spięty - głos i instrumenty
  • Zuzanna Dobaczewska - głos (utwory 3 i 10)
  • Emilia Dobaczewska - głos (7)
  • Michał „Ostry” Ostrowski - ukulele (2, 4, 9, 10)
  • Filip „Wieża” Różański - akordeon elektryczny (1)

Pozycje na listach[edytuj | edytuj kod]

Lista Kraj Pozycja
OLiS Polska 14[3]

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Według Dominiki Węcławek (Interia) na album składają się: „krotochwilna zabawa słowem i tysiące marynistycznych skojarzeń wyrzucanych do muzyki lo-fi”. Ocena recenzentki to 8/10[4].

Jacek Świąder charakteryzuje zawartość albumu następująco: „skromne, akustyczne piosenki dzielą się miejscem z również nieskomplikowanymi, elektronicznymi, hałaśliwymi podkładami”. Z uznaniem wypowiada się o tekstach, które są pełne „zdrobnień, sprośności i zapomnianych słów” i budują „coś na kształt pomnika dla wieku szczenięcego - gdy najważniejsze w formacji przyszłego życiowego żeglarza jest podglądanie dużej blondyny, poznawanie nowych przekleństw i chłopackie przechwałki”. Podsumowując, ocenia album: „Nie wszystko jest dobre, zdarzają się piosenki nijakie, ale ogółem zaskoczenie in plus”[5].

Robert Ziębiński z „Newsweeka” pisał: „Obok Miłośnij Bajzla i Telehon Pablopavo, Antyszanty to najlepsza płyta, jaka w tym roku ukazała się w Polsce. (...) udowadnia, że dziś na polskiej scenie rockowej Spięty jest jednym z najzdolniejszych tekściarzy i muzyków”[6].

Piotr Szwed (serwis Screenagers) przyznał płycie ocenę 4/10. Uzasadnił tę ocenę: „Mimo, że Spięty znów tekstowo co najmniej nie zawodzi, to trudno nie mieć wrażenia, że dobre, przemyślane piosenki są na jego solowym debiucie przetykane straszliwymi wypełniaczami. Mamy tu więc do czynienia z klasycznym przykładem słabej płyty, z której można by zrobić świetną EP-kę[7].

Marek Świrkowicz z „Teraz Rocka” przyznał płycie ocenę 3,5 w pięciostopniowej skali, zaznaczając: „nie jest to w żadnym wypadku płyta lekkostrawna i dam głowę, że niejednego śmiałka odrzuci”. Rekomendował nagrania następująco: „Nie spodziewajcie się radosnych przyśpiewek o urokach życia na morzu. [Antyszantom] zdecydowanie bliżej do szorstkich, «życiowych» ballad Toma Waitsa czy Stanisława Staszewskiego – z jednej strony, i rubasznej, jarmarcznej poezji – z drugiej. Tematyka marynistyczna jest dla Spiętego jedynie punktem wyjścia do refleksji nad życiem, przemijaniem i śmiercią. (...) Mnóstwo tu dziwnych pokrzykiwań, szmerów, chlupotów i innych dźwięków znakomicie współgrających przy tworzeniu niezwykłego klimatu całości. Klimatu surowego, zawieszonego gdzieś między folkiem, kabaretem i alternatywną balladowością”[8].

Łukasz Wawro (Onet Muzyka) określa płytę jako „morskie opowieści dziwnej treści” i podkreśla, że „Spięty i bez Lao Che intryguje jak nikt inny”. Recenzent chwali niesztampowość płyty oraz walory tekstów: „genialne słowotwórstwo, błyskotliwe obserwacje, pomysłowe skojarzenia”[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Teraz Rock | jedyne pismo rockowe w Polsce
  2. Posłuchaj solowych piosenek wokalisty Lao Che (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2010-02-22].
  3. OLiS - sales for the period 16.11.2009 - 22.11.2009 (ang.). olis.onyx.pl. [dostęp 2010-02-22].
  4. Dominika Węcławek: Spięty na falach absurdu. Interia.pl, 30 grudnia 2009. [dostęp 2013-11-27].
  5. Jacek Świąder: Spięty - Antyszanty. http://www.ktosruszalmojeplyty.com/ (blog autora), 1 marca 2010. [dostęp 2013-11-28].
  6. Robert Ziębiński: „Antyszanty”, czyli opuszczone porty Spiętego. Newsweek, 21 grudnia 2009. [dostęp 2013-11-27].
  7. Piotr Szwed: Recenzje 2009: post scriptum. Screenagers.pl, 6 stycznia 2010. [dostęp 2013-11-28].
  8. Marek Świrkowicz: Spięty: Antyszanty. „Teraz Rock”. [dostęp 2013-11-27].
  9. Łukasz Wawro: Spięty – „Antyszanty”. Onet.pl, 23 grudnia 2009. [dostęp 2013-11-27].