Ata Meken

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ata Meken
Ата-Мекен
Ilustracja
Państwo  Kirgistan
Lider Ömürbek Tekebajew
Data założenia 1992
Adres siedziby Biszkek
Ideologia polityczna Socjaldemokracja
Członkostwo
międzynarodowe
Nie należy do żadnej organizacji
Obecni posłowie
11 / 120
http://www.atameken.kg/
Kirgistan
Godło Kirgistanu
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Kirgistanu

Wikiprojekt Polityka

Socjalistyczna Partia Ata-Meken (Ojczyzna) (kir. Ата-Мекен Социалисттик Партиясы) – jedna z najstarszych kirgiskich partii politycznych[1] liderem której od 1994 roku jest Ömürbek Tekebajew[2]. Zostało założone w 1992 roku. Powstało w wyniku rozłamu w partii Erkin Kyrgyzstan oraz odejścia części deputowanych wraz z obecnym liderem[1]. Ugrupowanie było opozycyjne wobec byłego prezydenta Kurmanbeka Bakijewa[3].

Historia[edytuj]

Wybory parlamentarne w 1995 roku[edytuj]

W wyborach tych Ata-Maken zyskało 3 miejsca w 105-miejscowej Radzie Najwyższej[4]. W głosowaniu tym został wybrany na swoją pierwszą kadencję Ömürbek Tekebajew[5].

Wybory parlamentarne w 2000 roku[edytuj]

W wyniku wyborów partia utraciła dwa miejsca w parlamencie i było reprezentowane przez jednego członka[6].

Wybory parlamentarne w 2007 roku[edytuj]

Przed wyborami doszło do utworzenia koalicji z Ak-Szumkar pod szyldem Ata-Meken[7]. Zyskały one 8,7% (drugi wynik w skali kraju), jednak z powodu nieprzekroczenia w Osz 0,5% progu wyborczego zostały odsunięte od podziału miejsc w Radzie Najwyższej. 18 grudnia Sąd Najwyższy Kirgistanu zniósł ten wymóg. Mimo to Komisja wyborcza podtrzymała swoją wcześniejszą decyzję. W następstwie tego doszło do nieuznania rezultatów wyborów oraz ogłoszenia strajku głodowego przez około stu zwolenników Ata-Meken[8]. Siły rządowe aresztowały około 20 osób protestujących pod hasłem "Я не верю" (Nie wierzę). Zatrzymana została również korespondentka AFP: Tołkun Namatbajewa[9][10][11].

Wybory parlamentarne w 2010 roku[edytuj]

Do wyborów poprowadził ugrupowanie wicepremier rządu tymczasowego oraz współautor konstytucyjnych reform Ömürbek Tekebajew. Zdobyło w nich 5,49% co przełożyło się na 18 mandatów[12]. Mimo deklaracji złożonej 30 listopada 2010 roku mówiącej o utworzeniu koalicji z Socjaldemokratyczną Partią Kirgistanu oraz partią Respublika do porozumienia nie doszło[13].Ostatecznie w skład rządu weszli deputowani z SDPK, partii Respublika oraz Ata Żurt. Ata-Meken stało się ugrupowaniem opozycyjnym[14].

Wybory parlamentarne w 2015 roku[edytuj]

Ata-Meken jako pierwsza z partii dokonała rejestracji swoich list na których znalazło się 200 nazwisk. 32% z nich stanowiły kobiety, a 33% należało do mniejszości narodowych. Kirgiska Centralna Komisja Wyborcza wykreśliła z list trzech kandydatów: Sejidalija Sejidowa ogly z powodu zbyt młodego wieku, Kałybeka Eltujbasowa Eltujbasowicza w związku z poświadczeniem nieprawdy w dokumentach[15] oraz byłego mera Osz Melisa Myrzakmatowa, który został skazany na siedem lat pozbawienia wolności za nadużycia władzy[16].

Po wyborach doszło do zawiązania koalicji pod przewodnictwem Socjaldemokratycznej Partii Kirgistanu. W jej skład weszły również Onuguu-Progress oraz Kirgistan. Posiadała ona 80 głosów w Radzie Najwyższej[17]. Przed referendum w 2016 roku doszło jednak z powodu ostrego sprzeciwu wobec proponowanych zmian Ata-Meken do rozpadu koalicji[17][18]. W skład nowego rządu deputowani Partii Socjalistycznej już nie weszli[19].

11 stycznia 2016 roku z bycia członkiem parlamentu zrezygnował Dżoomart Saparbajew. Swoją decyzję umotywował chęcią "zajęcia się własnymi sprawami"[20]. Jego miejsce zajął Mamatow Abdimuktar, który startował z 15. miejsca. Nastąpiło to dzięki wcześniejszemu wykreśleniu z listy Melisa Myrzakmatowa oraz rezygnacji Asii Sasykbajewej z bycia deputowaną[21].

Działacze[edytuj]

Deputowani VI kadencji[22][edytuj]

Byli deputowani VI kadencji[edytuj]

Przypisy

  1. a b Odyssey Risks - Kyrgyzstan. Ata Meken, Odyssey Risks [dostęp 2017-07-04] (ang.).
  2. Текебаев Омурбек Чиркешович [dostęp 2017-07-04] (ros.).
  3. Kirgistan wybrał nowy parlament, TVP Info, 10 października 2010 [dostęp 2017-07-07] (pol.).
  4. Nohlen D., Grotz F., Hartmann C, Elections in Asia and the Pacific: A Data Handbook, t. 1, 2001, s. 776, ISBN 0-19-924958-X.
  5. Жогорку Кенеш Кыргызской Республики - Текебаев Омурбек Чиркешович -Фракция «Ата Мекен», Жогорку Кенеш Кыргызской Республики [dostęp 2017-07-07] (ros.).
  6. Podsumowanie wyborów parlamentarnych w 2000 roku (ang.). [dostęp 2017-07-08].
  7. О.Текебаев пояснил причины объединения списка партий «Акшумкар» и «Ата-Мекен», kg.akipress.org, 24 października 2010 [dostęp 2017-07-07] (ros.).
  8. Абдумомун Мамараимов Джалалабад: Киргизия: Парламентские выборы и конец эпохи уличного либерализма (ros.). 2007-12-27. [dostęp 2017-07-08].
  9. Podsumowanie wyborów parlamentarnych w 2007 roku (ang.). [dostęp 2017-07-08].
  10. Оппозиция объединится под флагом партии «Ата-Мекен» (ros.). АКИpress, 2007-10-24. [dostęp 2017-07-08].
  11. В Киргизии задержаны протестующие против итогов выборов (ros.). 2007-12-20. [dostęp 2017-07-08].
  12. Мониторинг выборов, 13 marca 2012 [dostęp 2017-07-07] [zarchiwizowane z adresu 2012-03-13].
  13. 李牧, Three Kyrgyz parties agree to form government - People's Daily Online, en.people.cn, 30 listopada 2010 [dostęp 2017-07-07] (ang.).
  14. Kyrgyz pick PM, parliament speaker, www.aljazeera.com, 17 grudnia 2010 [dostęp 2017-07-07] (ang.).
  15. Из списка партии «Ата Мекен» вышли два кандидата в депутаты, „24.kg”, 25 sierpnia 2015 [dostęp 2017-07-07] (ros.).
  16. Айдана Абдуваитова: Мелиса Мырзакматова не допустили к выборам (ros.). Вечерний Бишкек, 2015-09-03. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-13)].
  17. a b Kirgistan: „między nami koniec!” – upadek rządzącej koalicji Studium Europy Wschodniej UW, studium.uw.edu.pl, 16 października 2016 [dostęp 2017-07-07] (pol.).
  18. CA-portal.ru, ОБЗОР: КЫРГЫЗСТАН: РАСПАД КОАЛИЦИИ ПАРЛАМЕНТСКОГО БОЛЬШИНСТВА ЖОГОРКУ КЕНЕША, www.ca-portal.ru [dostęp 2017-07-07] (ros.).
  19. В парламенте Кыргызстана сформирована коалиция большинства, „Радио Озодлик”, 4 listopada 2016 [dostęp 2017-07-07] (ros.).
  20. a b Жоомарт Сапарбаев объяснил, почему оставил депутатское кресло (ros.). 2016-01-11. [dostęp 2017-07-08].
  21. a b Болот Колбаев: Сапарбаева в парламенте заменит Маматов (ros.). 2017-01-11. [dostęp 2017-07-08].
  22. VI чакырылыштагы Жогорку Кеңештин депутаттары (kirg.). [dostęp 2017-07-08].