Autoimmunizacja
Autoimmunizacja – odpowiedź odpornościowa układu odpornościowego organizmu, w przebiegu której powstają nieprawidłowe, skierowane przeciw własnym tkankom limfocyty T lub przeciwciała. Autoimmunizacja może prowadzić do powstania chorób autoimmunologicznych.
Opis
[edytuj | edytuj kod]Zasadniczą cechą prawidłowego działania układu immunologicznego organizmu jest utrzymywanie stanu tolerancji immunologicznej. Organizm bezwzględnie musi egzekwować rozróżniania pomiędzy antygenami własnymi i obcymi (self/nonself). Do autoimmunizacji dochodzi wtedy, gdy liczne mechanizmy tolerancji immunologicznej zawodzą[1]. Około 5% populacji w krajach zachodnich może mieć cechy autoimmunizacji w organizmie[2]. Istnieją liczne mechanizmy wytworzenia autoimmunizacji, a przyczyny mogą być genetyczne lub środowiskowe[2].
Przykładami chorób autoimmunizacyjnych są: celiakia, cukrzyca typu 1, toczeń układowy, zespół Sjögrena, stwardnienie rozsiane, choroba Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa, trombocytopenia samoistna i reumatoidalne zapalenie stawów.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Ian R Mackay. Tolerance and autoimmunity. „West J Med”. 174(2), s. 118–123, Luty 2001. (ang.).
- ↑ a b Maha Alriyami, Constantin Polychronakos. Somatic Mutations and Autoimmunity. „Cells”. 10(8), 2021.08.11. DOI: 10.3390/cells10082056. (ang.).