Awantura w Niekłaju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
,,Awantura w Niekłaju"
Autor Edmund Niziurski
Typ utworu powieść przygodowa, literatura dla dzieci i młodzieży
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania  Polska
Język polski
Data wydania 1962

Awantura w Niekłajupowieść przygodowa dla młodzieży autorstwa Edmunda Niziurskiego, wydana w 1962.

Fabuła[edytuj]

Akcja rozgrywa się około 1960 w fikcyjnym miasteczku Niekłaj. Jego lokalizacja nie jest bliżej określona, ale z luźnych aluzji w tekście można się domyślić, że znajduje się ono na Kielecczyźnie. Bohaterami są uczniowie szkoły podstawowej, którzy podzieleni na kilka band, rywalizują o kontrolę nad „Starym Ogrodem”, w rzeczywistości zapuszczonym parkiem przy fabryce. Owe bandy to

  • „Piraci” pod wodzą Zenona skupiający „tubylców” tj. rdzennych mieszkańców Niekłaja
  • „Koloniści” (właściwie Federacja Astronautów), skupiający młodzież z rodzin napływowych, przybyłych do Niekłaja w związku z rozbudową fabryki maszyn
  • „Zielone Jaszczurki” – banda żeńska, pod wodzą Anki Ankwicz, sprzymierzona z Piratami.

Akcja rozgrywa się latem, w lipcu, w przededniu Święta 22 lipca, podczas którego ma być wystawiona inscenizacja bitwy pod Grunwaldem. Bohaterowie, uczniowie szkoły podstawowej, przedpołudniami w ramach półkolonii biorą udział w próbach inscenizacji, a w wolnym czasie penetrują Stary Ogród, walcząc między sobą o kontrolę nad nim. „Piratów” szczególnie motywuje plotka, jakoby na terenie Ogrodu ukryty był „skarb Szwajsa” – skrzynie ze złotem zakopane pod koniec wojny przez niemieckiego właściciela fabryki. Jednocześnie wiceadmirał (zastępca wodza) „Piratów” Michał, przywódca „Kolonistów” Andrzej Kszyk i przywódczyni „Zielonych Jaszczurek” Anka Ankwicz dochodzą do wniosku, że wokół fabryki dzieją się niepokojące rzeczy – jakaś banda usiłuje wykraść pilnie strzeżony wynalazek „silnik beztłokowy”. Ponieważ dorośli nie wierzą w ich ostrzeżenia, postanawiają działać na własną rękę i ponad „podziałami plemiennymi” i zdemaskować szajkę.

Bohaterowie[edytuj]

  • Zenon – „admirał”, wódz Piratów, o silnych cechach przywódczych, chytry, władczy, owładnięty chęcią zdobycia skarbu.
  • Michał – „wiceadmirał” Piratów, syn inżyniera, głównego technologa z fabryki, „szlachetny pirat”, uznający tylko rycerskie metody walki, potrafiący się zdobyć na współdziałanie z przeciwnikiem w imię wyższych celów.
  • Andrzej Kszyk – przywódca „Kolonistów”, syn inżyniera, głównego konstruktora z fabryki.
  • Anka Ankwicz – przywódczyni „Zielonych Jaszczurek”.
  • Światek Dauer zwany „Adenauer” – syn inżyniera z Wybrzeża, który przyjechał z ojcem do Niekłaja, młodszy od większości składu „Piratów”, usiłuje się dostać do ich grona.
  • Susuł – sympatyczny grubas, jeden z „Piratów”, będący obiektem kpin, ale potrafiący zdobyć się na odwagę.
  • Mułła – stróż Abdulewicz, dozorujący Stary Ogród Szwajsa.
  • Ryksza – jeden z uczestników przedstawienia ,, bitwa pod Grunwaldem "

Kontekst[edytuj]

Powieść jest dość reprezentatywna dla wczesnego okresu twórczości Niziurskiego. Narracja jest w dużym stopniu prowadzona oczami chłopców i oddaje ich wyobrażenia i wiedzę o świecie. Powieść przedstawia klimat małego miasteczka środkowej Polski w epoce gomułkowskiej, które zostaje wciągnięte w rytm powolnych, ale nieubłaganych przemian. Niziurski w znacznym stopniu sympatyzuje z odchodzącym światem drobnomieszczaństwa, tradycji rzemieślniczych, lokalnych legend np. związanych z „Bosmanem” Reją, miejscową barwną postacią marynarza, który za młodu pływał na statkach z Gdyni i przeżył niebezpieczne przygody na Karaibach. Reprezentujący miejscową, zakorzenioną społeczność „Piraci” są odmalowani z dużą dozą sympatii, a rzeczywistość jest przedstawiana ich oczami, mimo że ich działania są „obiektywnie reakcyjne”, a motywy działań często niskie (chciwość). Natomiast wódz „Kolonistów” Andrzej Kszyk, syn komunistycznego działacza, jest postacią lekko karykaturalną.

W Awanturze w Niekłaju można tez dopatrzyć się zakamuflowanych aluzji politycznych. W epizodzie rozgrywającym się na zamieszkanej przez emerytów ulicy Zapłotkowej, Zenon (nota bene postać o przewadze cech negatywnych) mówi z zadumą o biednych emerytach z tej uliczki, że „nie ma już tego kraju, gdzie chcieliby wyjechać” – najprawdopodobniej ma na myśli Polskę międzywojenną.

Inspiracje[edytuj]

Powieść opiera się na podobnym schemacie fabularnym, co Chłopcy z Placu Broni Ferenca Molnára. Dwie chłopięce bandy walczą o kontrolę nad terytorium. Nazwy band są inspirowane współczesną kulturą masową i polityką, chłopcy chcą naśladować bohaterów walczących w słusznej sprawie. U Molnára inspiracją była Wiosna Ludów i włoskie Risorgimento, u Niziurskiego jest to dekolonizacja Afryki i kosmonautyka. Podobnie jak „Plac Broni”, tak samo „Stary Ogród” w zakończeniu powieści przestaje istnieć – ma zostać zagospodarowany i straci romantykę. Zakończenie Awantury jest jednak o wiele bardziej pogodne.

W Awanturze pojawiają się też elementy powtarzane w późniejszej twórczości Niziurskiego – np. postać Światka Dauera, który wędruje po Polsce z ojcem w ślad za „wielkimi budowami socjalizmu”, znajdzie później rozwinięcie w głównym bohaterze powieści Siódme wtajemniczenie.

Ciekawostki[edytuj]

W Awanturze w Niekłaju jest stosunkowo mało humoru słownego charakterystycznego dla Niziurskiego, niewiele jest np. groteskowo brzmiących nazwisk. Nazwisko Anki Ankwicz jest jednak nazwiskiem historycznym, prawdopodobnie zapożyczonym od jednego z przywódców Targowicy, Józefa Ankwicza, powieszonego podczas insurekcji kościuszkowskiej.

Kontynuacje[edytuj]

Do Awantury w Niekłaju nawiązuje kilka opowiadań Niziurskiego, zamieszczonych w zbiorach Trzynasty występek oraz Jutro klasówka. Akcja ich rozgrywa się w tym samym miasteczku, choć jak wynika z fabuły, około roku później. Bohaterami są częściowo te same postacie.

Ekranizacja[edytuj]

W 1984 weszła na ekrany ekranizacja książki pod tytułem Tajemnica starego ogrodu.