Ayutthaya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ayutthaya
พระนครศรีอยุธยา
Ilustracja
Państwo  Tajlandia
Prowincja Ayutthaya
Data założenia 1351
Populacja (1992)
• liczba ludności

66 000
Położenie na mapie Tajlandii
Mapa lokalizacyjna Tajlandii
Ayutthaya
Ayutthaya
Ziemia14°20′N 100°34′E/14,333333 100,566667
Historyczne miasto Ayutthayaa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Typ kulturowe
Spełniane kryterium III
Numer ref. 576
Regionb Azja, Australia i Oceania
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1991
na 15. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO

Ayutthaya (także Ajutthaja; pełna nazwa Phra Nakhon Si Ayutthaya) – miasto w Tajlandii, stolica prowincji Ayutthaya, położone kilkadziesiąt kilometrów na północ od Bangkoku. Liczba ludności: 66 000 (1992).

Historia[edytuj]

Miasto powstało w roku 1351 (po zniszczeniu Lop Buri przez epidemię ospy), a jego założycielem był król Ramathibodi I. Ayutthaya szybko rozwinęła się do dużego miasta handlowego ze szlakami do Chin i Indii, a do XV wieku tutejsi władcy podporządkowali sobie większą część terytorium współczesnej Tajlandii. Na przełomie XVII i XVIII wieku mieszkało tu około miliona osób, czyli tyle co w Londynie i Paryżu razem wziętych[1]. Miasto poprzecinane było siecią kanałów, a część populacji żyła na łodziach. Zamieszkiwali tu kupcy wielu narodowości, w tym Chińczycy, Portugalczycy, Holendrzy, Anglicy i Francuzi. W 1657 roku miasto odwiedził także polski misjonarz Michał Boym. Handlowano ryżem, przyprawami, drewnem i skórami. Ayutthaya zachowała niezależność aż do 1767/1768 roku, kiedy została zrujnowana przez wojska birmańskie. Opuszczone miasto powoli zarosło dżunglą, jednak tutejszy styl architektoniczny był inspiracją dla budowniczych pałaców w Bangkoku.

Współczesność[edytuj]

Dzisiejsza Ajutthaja jest ważnym portem ze względu na położenie w delcie rzeki Menam, leży w regionie słynącym z rybołówstwa. Miasto jest też ośrodkiem handlowym (w tym regionie uprawia się kukurydzę, ryż, tytoń), przemysłowym (branża drzewna, spożywcza, tytoniowa), a przede wszystkim turystycznym. Ponadto jest centrum rzemiosła artystycznego (wyroby ze srebra).

Zabytki[edytuj]

  • muzeum
  • ruiny pałaców
  • kompleks świątynny ze stupami i klasztorami (Wat Phra Sri Sanphet, Wat Mahathat, Wat Chai Watthanaram)
  • kamienne posągi siedzącego Buddy

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. George Modelski, World cities -3000 to 2000, Washington 2003.

Bibliografia[edytuj]