Banjō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Banjō
Ilustracja
„Banjō” w 1889
Historia
Stocznia Yokosuka, Japonia
Położenie stępki luty 1877
Wodowanie lipiec 1878
 Nippon Kaigun
Wejście do służby grudzień 1887
Wycofanie ze służby wycofany 1907
Los okrętu sprzedany 1913 (?)
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 656 t
Długość 46,9 m
Szerokość 7,88 m
Zanurzenie 3,9 m
Materiał kadłuba drewno
Napęd
1 maszyna parowa podwójnego rozprężania,
1 śruba, 590 ihp
Prędkość 10 węzłów
Uzbrojenie
1 × 150 mm, 1 × 120 mm, 2 × 77 mm, 3 × czterolufowe kartaczownice Nordenfelta
Załoga 104[1] – 112[2]

Banjō (jap. 磐城 Banjō) – drewnianokadłubowa, wczesna kanonierka parowa japońskiej marynarki wojennej, z końca XIX wieku. Służyła podczas wojen: chińsko-japońskiej 1894-1895 i rosyjsko-japońskiej 1904-1905.

Budowa i dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręt został zbudowany w stoczni w Yokosuce. Zwodowany w lipcu 1878 roku, przyjęty do służby w sierpniu 1880 roku był niewielką jednostką o drewnianym kadłubie i wyporności normalnej 656, a pełnej 708 ton[2]. Była to najmniejsza z drewnianych japońskich kanonierek[1]. Napędzana była dwucylindrową, poziomą maszyną parową podwójnego rozprężania o mocy 659 hp[2] (wg Conway’s – 590 hp[1]); parę dostarczały cztery prostopadłościenne kotły, a pojedyncza śruba nadawała jej prędkość 10 węzłów. Zapas węgla wynosił 60 t (maksymalnie 120 t)[1][2]. Kanonierka miała też pełne ożaglowanie typu bark[a]; jednokominową jednostkę o ostrym dziobie[3] wyróżniał wysoko uniesiony pokład rufowy[1].

Uzbrojenie składało się odtylcowych armat Kruppa: jednej kal. 150 mm o długości lufy 22 kalibry (L/22), jednej 120 mm (L/25) i dwóch 77 mm, oraz trzech sztuk broni maszynowej[2] (były to czterolufowe kartaczownice Nordenfelta[1]).

Służba[edytuj | edytuj kod]

W 1882 roku, podczas negocjacji dotyczących otwarcia Korei dla cudzoziemców, „Banjō” stacjonował na wodach koreańskich będąc do dyspozycji japońskiego poselstwa[4]. W 1894 roku okręt był przydzielony do bazy morskiej w Sasebo[5]. W czasie wojny chińsko-japońskiej dowodził nim kapitan Nagashige Kashiwabara[6]. We wrześniu 1894 roku, „Banjō” razem z kanonierkami „Chōkai”, „Tsukushi” i „Maya” operowała na rzece Taedong-gang, wspierając działania wojsk lądowych[7]; okręty nie brały udziału w w bitwie u ujścia Yalu[8]. Następnie okręt uczestniczył w operacjach przeciw Weihaiwei: 19–20 stycznia 1895 roku eskortował, wraz z innymi jednostkami, konwój, który przewiózł na półwysep Szantung oddziały japońskie i od 20 stycznia ubezpieczał transportowce kotwiczące w zatoce Yongjing[9]. 30 stycznia kanonierka uczestniczyła też w ostrzale chińskich fortów na wyspie Zi[10]. Kilku marynarzy wchodziło też prawdopodobnie w skład oddziału obsługującego zdobyczne chińskie działa w nadbrzeżnych fortach Weihaiwei[11].

W 1901 roku kanonierka należała do stałego dywizjonu pełniącego służbę na wodach chińskich i koreańskich[12]. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej okręt wchodził w skład 7. dywizjonu (okręty przybrzeżne i kanonierki) 3. eskadry floty japońskiej. Dywizjonem dowodził kadm. Sukeuji Hosoya[13]. Po wojnie, w 1907 roku został wycofany ze składu floty i do 1913 roku pełnił rolę okrętu ochrony rybołówstwa. Następnie został rozebrany[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zachowane fotografie np. u P. Olendra, s. 33, pokazują jednostkę z ożaglowaniem typu szkuner

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Roger Chesneau, Eugène Kolesnik: Conway’s All the World’s Fighting Ships, 1860–1905. London: Conway Maritime Press, 1979, s. 236. ISBN 0-85177-133-5.
  2. a b c d e f Hansgeorg Jentsura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869–1945. Naval Institute Press, 1976, s. 115. ISBN 0-87021-893-X. (ang.)
  3. Fred T. Jane: The Imperial Japanese Navy. Londyn: W. Thacker & Co., 1904, s. 40–43. (ang.)
  4. Charles Oscar Paullin: Diplomatic Negotiations of American Naval Officers, 1778-1883. Publisher: The Johns Hopkins Press, 1912, s. 302–323.
  5. Olender 2014 ↓, s. 39.
  6. Olender 2014 ↓, s. 170.
  7. Olender 2014 ↓, s. 66.
  8. Olender 2014 ↓, s. 68.
  9. Olender 2014 ↓, s. 120.
  10. Olender 2014 ↓, s. 132.
  11. Olender 2014 ↓, s. 125.
  12. Orlo S. Knepper. Naval Manouevres. Japan. „Notes on Naval Progress”. XX, s. 400, 1901. United States. Office of Naval Intelligence – General Information Series (ang.). 
  13. Rotem Kowner: Historical dictionary of the Russo-Japanese War. Oxford: Scarecrow Press, 2006, s. 466. ISBN 978-0-8108-4927-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Olender: Sino-Japanese naval war: 1894-1895. Hampshire, England: Stratus, 2014. ISBN 978-83-63678-30-2. (ang.)