Maya (1886)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maya[1]
Ilustracja
„Maya” w 1892
Historia
Stocznia Onohama, Kobe, Japonia
Położenie stępki maj 1885
Wodowanie 18 czerwca 1886
 Nippon Kaigun
Wejście do służby grudzień 1887
Wycofanie ze służby wycofany 1908
Los okrętu złomowany 1913
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 612 t
Długość 47 m
Szerokość 8,2 m
Zanurzenie 2,95 m
Materiał kadłuba żelazo
Napęd
2 maszyny parowe podwójnego rozprężania,
6 kotłów, 2 śruby, 960 ihp
Prędkość 12 węzłów
Uzbrojenie
2x150mm, później 4x120mm
Załoga 104
Ten artykuł dotyczy kanonierki z końca XIX w.. Zobacz też: japoński krążownik z okresu II wojny światowej.

Maya 摩耶 (jap. Maya?) – pierwszy z czterech okrętów typu Maya, wczesnych kanonierek parowych japońskiej marynarki wojennej, z końca XIX w. Służył podczas wojen chińsko-japońskiej 1894-95 i rosyjsko-japońskiej 1904-05, a następnie był jednostką ochrony rybołówstwa.

Jednostki typu „Maya” to pierwsze japońskie kanonierki, do których konstrukcji użyto żelaza. Okręt napędzały po dwie poziome, dwucylindrowe maszyny parowe podwójnego rozprężania o mocy 960 ihp[2] (inne źródło: 700 hp[3]); parę dostarczały dwa cylindryczne kotły, a dwie śruby nadawały prędkość 12 węzłów. Zapas węgla wynosił 60t; kanonierka miały też w pełne ożaglowanie typu szkuner[2][4]. Dla odróżnienia od innych jednostek swej klasy, „Maya” miała na burcie czarny pas[3].

Pierwotne uzbrojenie miał składać się z jednej armaty kal. 210 mm i jednej armaty 120 mm, ale „Mayę” uzbrojono w dwie armaty Kruppa kal. 150 mm i dwa działa 57 mm Nordenfeldta, oraz dwa karabiny maszynowe. W 1906 została przezbrojona w cztery szybkostrzelne armaty 120 mm[4].

W czasie wojny chińsko-japońskiej, w lipcu 1894, po bitwie pod Pungdo odnalazł, wraz z krążownikiem „Naniwa”, wrak chińskiej kanonierki „Guangyi”. We wrześniu 1894, „Maya” razem z kanonierkami „Chōkai”, „Tsukushi” i „Banjō” operowała na Taedong-gang, wspierając działania wojsk lądowych[5]; okręty nie brały udziału w w bitwie u ujścia rzeki. Następnie okręt uczestniczył w operacjach przeciw Lüshun, w składzie 4. Eskadry Szybkiej, ostrzeliwując 6 listopada chińskie pozycje pod Dalian[6]. 21 listopada, w dniu szturmu na miasto, kanonierka, wraz z innymi okrętami, atakowała forty na wschód od głównej twierdzy w Lüshun[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jeśli nie podano inaczej, dane za Conway’s...
  2. a b Roger Chesneau, Eugène Kolesnik: Conway’s All the World’s Fighting Ships, 1860–1905. London: Conway Maritime Press, 1979, s. 236. ISBN 0-85177-133-5.
  3. a b Fred. T. Jane: The Imperial Japanese Navy. Londyn: W. Thacker & Co., 1904, s. 68–71. (ang.)
  4. a b Hansgeorg Jentsura, Dieter Jung, Peter Mickel: Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869–1945. Naval Institute Press, 1976, s. 115. ISBN 0-87021-893-X. (ang.)
  5. Jukichi i Ogawa 1895 ↓, s. cz.1, s. 1.
  6. Jukichi i Ogawa 1895 ↓, s. cz.2, s. 7-8.
  7. Jukichi i Ogawa 1895 ↓, s. cz.2, s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Julian Stafford Corbett: Maritime operations in the Russo-Japanese war: 1904 – 1905. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-129-7. (ang.)
  • Jukichi Inouye, K. Ogawa: The Japan-China war. Yokohama [etc.] Kelly & Walsh, limited, 1895. (ang.)
  • F. Warrington Eastlake, Yamada Yoshiaki: Heroic Japan: a history of the war between China and Japan. London: S. Low, Marston & Co., Ltd., 1897. (ang.)