Barrakuda wielka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barrakuda wielka
Sphyraena barracuda[1]
(Edwards, 1771)
Barrakuda wielka
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Podrząd makrelowce
Rodzina barrakudowate
Rodzaj Sphyraena
Gatunek barrakuda wielka
Synonimy
  • Esox barracuda Edwards, 1771
  • Esox barracuda Walbaum, 1792
  • Sphyraena affinis Rüppell 1838
  • Sphyraena agam Rüppell 1838
  • Sphyraena akerstromi Whitley 1947
  • Sphyraena barracuda (Walbaum, 1792)
  • Sphyraena becuna Lacepède, 1803
  • Sphyraena commersonii Cuvier, 1829
  • Sphyraena dussumieri Valenciennes, 1831
  • Sphyroena kadanar, Thiollière 1857
  • Sphyraena microps Marshall 1953
  • Sphyraena snodgrassi Jenkins 1901
  • Sphyraena picuda Bloch & Schneider, 1801
  • Sphyraena sphyraena picuda Bloch & Schneider, 1801

Barrakuda wielka, barakuda wielka (Sphyraena barracuda) – gatunek dużej i drapieżnej, szeroko rozprzestrzenionej ryby morskiej z rodziny barrakudowatych (Sphyraenidae). Uważana jest za potencjalnie niebezpieczną dla ludzi. Ceniona w wędkarstwie sportowym[przez kogo?].

Występowanie[edytuj]

Barrakuda wielka jest gatunkiem pospolitym w większości morskich wód strefy tropikalnej i subtropikalnej całego świata, pomiędzy 42°N – 35°S, z wyjątkiem wschodniego Pacyfiku, gdzie nie występuje. Zwykle pływa na głębokościach do 30 m p.p.m., ale spotykana jest też głębiej – do 100 m p.p.m.[2]

Morfologia[edytuj]

Ciało tej ryby ma torpedowaty kształt. Jest silnie wydłużone i niemal cylindryczne, o barwie od srebrzystozielonej do srebrzystoszarej z ciemniejszymi plamami na bokach. Intensywność ubarwienia zmienia się w zależności od otoczenia. Paszcza jest uzbrojona w ostre zęby. Łuski są duże. Przeciętna całkowita długość ciała wynosi 140 cm, a maksymalna sięga 200 cm[2]. Największa odnotowana masa ciała barrakudy wielkiej wynosiła 50 kg[2]. Dymorfizm płciowy nie jest zaznaczony[3].

Od pozostałych barrakud odróżnia ją podwójnie obrzeżona płetwa ogonowa z niebiesko zabarwionymi końcami płatów oraz ciemne plamy na dolnej stronie boków ciała[4][2].

Biologia[edytuj]

Młode barrakudy żyją w namorzynach, estuariach i w pobliżu raf koralowych, od strony morza.

Barrakuda wielka ze zdobyczą

Po osiągnięciu dojrzałości płciowej, kiedy są już wystarczająco silne, by się obronić przed większością drapieżników, są spotykane w różnorodnych typach wód – przy wejściach do portów, na otwartym morzu[4], na rafach koralowych i w ich pobliżu. Zazwyczaj pływają w czystych i ciepłych wodach, chociaż sporadycznie spotyka się je też w chłodniejszych. Prowadzą dzienny tryb życia. Polują zazwyczaj samotnie, ale spotykane są też w małych zgrupowaniach. Żywią się rybami, głowonogami, a czasem krewetkami[2].

Biologia rozrodu pozostaje słabo poznana. Jest to gatunek jajorodny. Rodzice nie opiekują się ikrą[3].

Znaczenie dla człowieka[edytuj]

Ryby z tego gatunku są poławiane na niewielką skalę. Ich mięso jest uważane za smaczne. W mięśniach dużych osobników gromadzi się toksyczna dla ludzi ciguatoksyna[4], jednak nie stwierdzono zatruć wywołanych spożyciem tych ryb złowionych w Oceanie Atlantyckim[2]. Ze względu na możliwość zatrucia ciguatoksyną amerykańska Agencja Żywności i Leków wprowadziła w 2000 roku zakaz handlu mięsem barrakudy wielkiej[3].

Stado młodych barrakud wielkich

Odnotowano sporadyczne ataki tych drapieżników na ludzi. Zwykle było to jedno gwałtowne uderzenie, po którym atakująca barrakuda odpływała. W większości przypadków ataki te sprowokowało zachowanie człowieka[3].

Przypisy

  1. Sphyraena barracuda, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f Sphyraena barracuda. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 5 stycznia 2011]
  3. a b c d Fuller, B.: Sphyraena barracuda (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2000. [dostęp 5 stycznia 2011].
  4. a b c Dorota Szatańska: Ryby. Encyklopedia zwierząt. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 978-83-01-15140-9.