Barwienie hematoksyliną i eozyną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
barwienie histochemiczne
Ilustracja
Miąższ płuca pacjenta z rozedmą (barwienie H-E)
Metoda
Zastosowanie barwienie przeglądowe
Użyte odczynniki hemateina ałunowa, eozyna Y
Zabarwienie wybranych struktur
Jądro komórkowe niebiesko-granatowe
Cytoplazma bladoróżowa
Włókna siateczkowe i błony podstawne bladoróżowe lub bezbarwne
Włókna kolagenowe ciemnoróżowe
Włókna elastynowe bladoróżowe
Macierz pozakomórkowa w chrząstce szklistej bladoróżowa
Śluz bladoróżowy
Sarkoplazma różowoczerwona
Włókna nerwowe bladoróżowe
Włókna glejowe bladoróżowe
Krwinki czerwone ceglastoczerwone
Włóknik ciemnoróżowy
Inne bakterie G(+) niebieskie

Barwienie hematoksyliną i eozyną, barwienie przeglądowe, zwyczajowo barwienie zwykłe[1] – najpopularniejsza metoda barwienia preparatów histologicznych, rutynowo stosowana w pracowniach histologicznych i histopatologicznych.

Barwienie polega na potraktowaniu preparatu (skrawka odparafinowanego lub mrożeniowego) hematoksyliną ałunową[a], która wybarwia zasadochłonne struktury na fioletowo, spłukaniu preparatu wodą i wybarwienie eozyną Y (żółtawą) wybarwiającą kwasochłonne struktury na różowo.

Procedura barwienia[edytuj]

Procedura[2] barwienia odparafinowanych lub mrożeniowych skrawków nałożonych na szkiełka podstawowe składa się z następujących etapów:

  1. kąpiel w kuwecie z hematoksyliną ałunową przez 7–10 minut
  2. kąpiel w kuwecie z wodą destylowaną
  3. płukanie bieżącą wodą przez 15 minut
  4. kąpiel w kuwecie z wodą destylowaną
  5. kąpiel w kuwecie z 1% eozyną Y z dodatkiem jednej kropli kwasu octowego[b]
  6. kąpiel w kuwecie z wodą destylowaną.

Fizykochemiczny opis procesu barwienia[edytuj]

Granatowa hematoksylina ałunowa jest substancją zasadową, zaś różowa eozyna Y jest słabym kwasem. Jon hematoksyliny wykazuje ładunek dodatni, zaś jon eozynowy ujemny, w konsekwencji czego cząsteczki te przyłączają się do struktur o przeciwnych ładunkach: hematoksylina do grup fosforanowych DNA jądra komórkowego, zaś eozyna do białek cytoplazmatycznych.

Uwagi

  1. Barwnik ten w rzeczywistości nie jest hematoksyliną, lecz produktem jej odwodornieniahemateiną – powszechnie błędnie określanym nazwą hematoksyliny.
  2. Kwas octowy zapobiega zobojętnieniu barwnika podczas płukania i tym samym utracie jego powinowactwa do struktur zasadowych.

Przypisy

  1. Kazimierz Ostrowski (red.): Histologia. Warszawa: PZWL, 1988, s. 29.
  2. Hans Christian Burck: Technika histologiczna. Warszawa: PZWL, 1975, s. 140.

Bibliografia[edytuj]

  • Hans Christian Burck: Technika histologiczna. Warszawa: PZWL, 1975, s. 139-140.
  • Krystyna Bielnik, Dariusz Młoczkowski, Tadeusz Modrzewski, Dorota Snopkowska, Krzysztof W. Zieliński: Przewodnik do ćwiczeń z patomorfologii dla studentów Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Łódź.