Bernhard von Gudden

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Johann Bernhard Aloys von Gudden

Johann Bernhard Aloys von Gudden (ur. 7 czerwca 1824 w Kleve, zm. 13 czerwca 1886 koło Bergu) – niemiecki neuroanatom i psychiatra. Wprowadził do neuroanatomii użycie skonstruowanego przez siebie mikrotomu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Marcina Lutra w Halle, w 1848 roku został doktorem medycyny. Następnie został internem w zakładzie dla psychicznie chorych w Siegburgu. Od 1851 do 1855 był psychiatrą w ośrodku Illenau w Badenii. Od 1855 do 1869 był dyrektorem Unterfränkische Landes-Irrenanstalt w Werneck. W 1869 roku został dyrektorem Kliniki Burghölzli i profesorem psychiatrii na Uniwersytecie w Zurychu. Później otrzymał katedrę psychiatrii na Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium.

Gudden miał duży wkład w neuroanatomię, opisując m.in. drogi, połączenia, jądra i przebieg nerwów czaszkowych. Skrzyżowane włókna nerwowe drogi wzrokowej określa się niekiedy jako spoidło Guddena. Opracował specjalny mikrotom do badań histologicznych mózgu. Jego uczniami byli Emil Kraepelin, Franz Nissl, Auguste Forel, Sigbert Josef Maria Ganser i Oskar Panizza.

Gudden był osobistym lekarzem Ludwika II Wittelsbacha. 13 czerwca 1886 roku o godzinie 23:30 ciała Ludwika i Guddena znaleziono na brzegu jeziora Starnberger See. Przypuszczalnie obaj zostali zamordowani.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]