Birth Control

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Birth Control
Ilustracja
Birth Control w Speyer, 11 grudnia 2004
Rok założenia 1966
Pochodzenie Niemcy Berlin
Gatunek art rock[1]
rock progresywny[1]
krautrock
Aktywność 1966-1984, 1993-2014, od 2016
Strona internetowa

Birth Controlniemiecki zespół grający art rock, rock progresywny i Krautrock. Założony został w 1966 roku przez Reinholda Sobottę (organy), Bernda Koschmiddera (gitara basowa), Rolfa Gurrę (saksofon, wokale), Reinera Borcherta (gitara), Hugo Egona Baldera (perkusja) oraz Klausa Orso (gitara).

Historia[edytuj]

Początki (1966-1970)[edytuj]

Nazwa zespołu została wybrana w reakcji na papieską encyklikę Humanae vitae związaną z tematem antykoncepcji wydaną przez papieża Pawła VI. Zespół grał głównie instrumentalnie, jazz-rockowe interpretacje utworów takich grup jak: Brian Auger, Graham Bond. Podczas niektórych występów na żywo grupie towarzyszyli gitarzysta, wokalista oraz trębacz. Ich pierwszy singel, „October” z kompozycją „Freedom”, został wydany przez wytwórnię Amadeo Records w 1969.

Po kilku zmianach personalnych w skład grupy wchodzili: Koschmidder, Sobotta, Bruno Frenzel (gitara) i Bernd Noske (wokale, perkusja). Ten skład zarejestrował album dla wytwórni Metronome, wydany w specyficznym okrągłym opakowaniu, imitującym pudełko z pigułkami antykoncepcyjnymi. Muzyka na tym albumie wciąż oparta jest na jazz rocku (szczególnie część, za której skomponowanie odpowiadał Sobotta), ale nowi członkowie ukierunkowali zespół w stronę bardziej rockowych nurtów. Na płycie znalazł się także cover zespołu The Doors, „Light My Fire”.

Droga do sławy (1971-1974)[edytuj]

Następny album Operation z 1971 roku jest do dziś jednym z najlepszych niemieckich albumów rockowych. Okładka przedstawia przeobrażającą się mrówczaną potworzycę pożerającą niemowlęta obserwowaną przez papieża. W środku rozkładanej okładki namalowani zostali członkowie grupy jako część maszyny zjadającej dzieci. Muzycznie zespół odnalazł własne brzmienie oparte na ciężkich, przesterowanych gitarach oraz instrumentach klawiszowych, przypominające brzmienia takich zespołów jak Spooky Tooth czy Deep Purple. Wszystkie kompozycje skomponował tym razem Frenzel. Album ten stał się ich najlepiej sprzedawanym albumem. Album otwiera utwór „Stop Little Lady”, znalazł się na nim także protest-song „The Work Is Done”, w którym muzycy wykorzystali m.in. motyw z Etiudy „Rewolucyjnej” Chopina.

W 1972 roku wydany został album kompilacyjny Believe in the Pill, wybór z ich poprzednich albumów oraz trzy kompozycje znane dotąd tylko na singlach: „Hope”, „What’s Your Name” i „Believe in the Pill”. Okładka przedstawiała płód leżący w miejskim śmietnisku.

Stała, wysoka sprzedaż i ugruntowana pozycja na rynku muzycznym zaowocowały kontraktem z większą wytwórnią – CBS. Nastąpiły też zmiany w składzie, klawiszowiec Reinhold Sobotta opuścił zespół i został zastąpiony przez Hartmuta Schölgensa. Kilka miesięcy później Schölgensa zastąpił Wolfgang Neuser. Z Neuserem zarejestrowany został album Hoodoo Man, wydany w styczniu 1973. Album zawiera 6 utworów i dalsze postępy w rozwoju unikatowego stylu zespołu. Album, podobnie jak Operation, okazał się przebojem, m.in. za sprawą śmiałych aranżacji gitarowych granych z motywami klawiszy oraz partii improwizowanych.

Zespół miał ambicję, by zyskać popularność na arenie międzynarodowej. Muzycy uważali, że aby osiągnąć ten cel, w zespole potrzeba pewnych zmian. Założyciel grupy Koschmidder odszedł przed długim niemieckim tournée i zastąpiony został przez Petera Föllera. Z kolei Wolfgang Neuser został zmieniony przez Zeusa B. Helda (właśc. Bernd Held) kilka miesięcy potem. Dirk Steffens został zaangażowany na etat drugiego gitarzysty. Zespół w kształcie kwintetu (Noske, Frenzel, Steffens, Held i Föller) zarejestrował album Rebirth (1974), który nie zyskał uznania fanów, ponieważ zespół zwrócił się w stronę tradycyjnego blues rocka[potrzebny przypis]. Gitarzysta Steffens odszedł z zespołu i sformował własne autorskie trio.

Pozostała czwórka wybrała się na kolejne niemieckie tournée, czego rezultatem stał się podwójny album koncertowy zatytułowany Live (1974), składający się z 5 utworów z rozwiniętymi partiami instrumentalno-improwizacyjnymi. Do dziś oceniany jest przez niemieckich fanów[przez kogo?] za najlepszą niemiecką rockową płytę koncertową. Album zapakowany był w kontrowersyjną okładkę: muzycy siedzą w limuzynie, ubrani jak amerykańscy gangsterzy z lat 30. XX wieku, uzbrojeni w pistolety maszynowe, strzelający do dziecięcego wózka-spacerówki.

Kryzys (1975-1984)[edytuj]

Album z 1975 roku, zatytułowany Plastic People (była to ostatnia płyta nagrana dla CBS), został zaprojektowany jako concept album i był wyrazem starań stworzenia bardziej zróżnicowanego brzmienia na bazie standardowej, przyciążonej progresywnej formuły. Na płycie pojawili się w utworze „My Mind” goście tacy jak: Jochen von Grumbkow (wiolonczela), Christoph Noppeney (altówka) i Friedemann Leinert (flet), wszyscy z zespołu Holderlin. Album ten stał się ich najlepiej sprzedawanym wydawnictwem od czasów Hoodoo Man.

Album Backdoor Possibilities ukazał się w 1976 roku nakładem innej wytwórni – małej firmy Brain Records. Charakteryzowało nasycenie muzyki jazzem i licznymi wtrętami z muzyki poważnej. Słuchacze[kto?] odbierali to jako zbytnie udziwnianie.

Następny album, Increase z 1977 roku był powrotem do hard rocka, oraz do psychodelicznego surrealizmu. W grupie doszło jednak do przetasowań. Peter Föller został zastąpiony przez Horsta Stachelhausa, a na perkusji zaczął grać Manfred von Bohr, dotychczasowy śpiewający perkusista Noske skoncentrował się wyłącznie na funkcji wokalisty. Popularność zespołu wyraźnie spadała.

21 września 1983 roku jeden ze współzałożycieli kapeli – Bruno Frenzel, zmarł po długiej chorobie. Rok wcześniej zespół wydał album Bäng!. Grupa istniała jeszcze przez pewien czas po śmierci Frenzela, ale w 1984 roku ostatecznie się rozwiązał.

Reaktywacja (1993-)[edytuj]

W 1993 roku zespół został reaktywowany i wydał takie albumy jak Condomium (album koncertowy, 1994), Two Worlds (1995), Jungle Life (1996) i Getting There (1998). Muzycy wydawali raczej kolejnych płyty koncertowe, niż studyjne.

18 lutego 2014 roku zmarł perkusista i wokalista Bernd Noske, co spowodowało zawieszenie działalności.

W 2016 roku wznowiono działalność w obecnym składzie: Peter Föller (śpiew), Manfred von Bohr (perkusja), Martin Ettrich (gitara), Sascha Kühn (instrumenty klawiszowe) oraz Hannes Vesper (gitara basowa).

Skład[edytuj]

  • Peter Föller – gitara basowa, śpiew (1973–1977), śpiew (2016-)
  • Manfred von Bohr – perkusja (1977–1980, 2016-)
  • Hannes Vesper – gitara basowa, instrumenty klawiszowe (1998–2000, 2002–2014, 2016-)
  • Sascha Kühn – instrumenty klawiszowe (1999–2014, 2016-)
  • Martin Ettrich – gitara, śpiew, talk box (2011–2014, 2016-)

Byli członkowie[edytuj]

  • Bernd Koschmidder – gitara basowa, śpiew (1966–1973)
  • Reinhold Sobotta – instrumenty klawiszowe (1966–1972)
  • Rolf Gurra – saksofon, gitara, śpiew (1966–1969)
  • Reiner Borchert – gitara (1966–1969)
  • Hugo Egon Balder – perkusja (1966-1968)
  • Klaus Orso – gitara (1966-1968)
  • Fritz Gröger – śpiew, gitara (1968–1969)
  • Gerd Alsheimer – trąbka (1969)
  • Bernd Noske – perkusja, instrumenty perkusyjne, śpiew (1968–1984, 1993–2014; zmarły 2014)
  • Bruno Frenzel – gitara, śpiew (1969–1983; zmarły 1983)
  • Peter Richter - śpiew (1970)
  • Hartmut Schölgens – instrumenty klawiszowe (1972)
  • Wolfgang Neuser – instrumenty klawiszowe (1972–1973)
  • Zeus B. Held – instrumenty klawiszowe (1973–1978)
  • Dirk Steffens – gitara (1973–1974)
  • Horst Stachelhaus – gitara basowa, śpiew (1977–1980, 1993–1998; zmarły 1999)
  • Wolfgang Horn – instrumenty klawiszowe (1979–1981)
  • Jurgen Goldschmidt – gitara basowa, śpiew (1980–1984)
  • Harald Meuer – instrumenty klawiszowe (1981-1982)
  • Stefan Linke – gitara, śpiew (1981–1984)
  • Ulrich Klein – instrumenty klawiszowe, śpiew (1982–1983)
  • Jörg Becker - instrumenty klawiszowe (1983–1984)
  • Xaver Fischer – instrumenty klawiszowe (1993–1999)
  • Rocco Zodiak – gitara (1993–1995; zmarły 2015)
  • Peter Engelhardt – gitara (1995–2011)
  • Rainer Wind – gitara basowa (2000–2002)

Dyskografia[edytuj]

  • 1970 Birth Control
  • 1971 Operation
  • 1972 Believe in the Pill (Best of…)
  • 1972 Hoodoo Man
  • 1973 Knock Knock. Who's There
  • 1973 Rebirth
  • 1973 Goldrock
  • 1974 Live
  • 1975 Plastic People
  • 1976 Backdoor Possibilities
  • 1977 Live
  • 1977 The Best Of
  • 1977 Increase
  • 1978 The Best Of (Vol. 2)
  • 1978 Titanic
  • 1978 Rock on Brain
  • 1979 Live 79
  • 1980 Count on Dracula
  • 1981 Deal Done at Night
  • 1982 Bäng
  • 1989 Gamma Ray (Special Mix)
  • 1990 The Very Best Of
  • 1994 Condomium
  • 1995 Two Worlds
  • 1996 Jungle Life
  • 1996 Definitive Collection
  • 1998 Getting There
  • 1998 Crazy Nights (Studio Session)
  • 2000 Live Abortion
  • 2000 Live in Lachendorf
  • 2003 Alsatian
  • 2004 Live in Fulda
  • 2005 35th Anniversary – Live At Rockpalast
  • 2009 We are Family
  • 2016 Here and Now

Przypisy

  1. a b Birth Control (ang.). allmusic.com. [dostęp 2009-07-31].

Linki zewnętrzne[edytuj]