Bitwa pod Cold Harbor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bitwa pod Cold Harbor została stoczona w dniach 31 maja - 12 czerwca 1864 podczas wojny secesyjnej w hrabstwie Hanover w Wirginii. Naprzeciw siebie stanęły: unijna Armia Potomaku dowodzona przez Ulyssesa Granta wraz z XVI Korpusem dowodzonym przez George'a Meade'a i konfederacka Armia Północnej Wirginii dowodzona przez Roberta E. Lee. Zakończyła się zwycięstwem Konfederacji. Po stronie Unii wzięło w niej udział 108 tys. ludzi, po stronie Konfederacji 62 tys. Była to jedna największych i najkrwawszych bitew wojny secesyjnej, a także ostatnie zwycięstwo generała Lee i ostatnia duża wygrana Konfederacji.

Po stoczeniu w maju 1864 nierozstrzygniętych bitew w dziczy i pod Spotsylvanią (które przyniosły znaczne straty i podkopały wolę walki konfederatów) generał Grant kontynuował marsz wraz ze swoją armią na stolicę stanu Wirginia, Richmond i postanowił wydać walną bitwę armii generała Lee, która okopała się przy Cold Harbor, ok. 16 km. na północny wschód od Richmond. Grant był przekonany, że po wcześniejszych bitwach armia Konfederacji była "naprawdę sprana", jednak ofiary po stronie Unii też były znaczne. Grant postanowił zadać ostateczny cios konfederatom i zająć Richmond. 31 maja zaczęły się drobne potyczki, jednak główny atak (i, jak się okazało, decydujące starcie) nastąpił 3 czerwca, gdy Grant poprowadził frontalny atak na pozycje obronne konfederatów, sądząc, że siły przeciwnika są nadszarpnięte, jednak Lee wykorzystał opóźnienie Granta w ataku i zdążył wezwać posiłki i umocnić fortyfikacje. Skutkiem niespodziewanie dobrego przygotowania konfederatów była masakra wojsk Unii: w ciągu godziny ponad 7 tysięcy żołnierzy Unii zostało zabitych lub rannych, zanim Lee powstrzymał atak. Przez następnych 9 dni dwie armie stały naprzeciw siebie w dwóch okopach, tocząc jedynie drobne potyczki, później Grant wycofał swoje siły. Armia Unii straciła pod Cold Harbor 1844 zabitych, 9077 rannych i 1816 jeńców lub zaginionych, a Armia Konfederacji tylko 83 zabitych, 3380 rannych i 1132 jeńców. Po bitwie Grant stwierdził, że żałuje tego ataku bardziej niż któregokolwiek, który w życiu rozkazał.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]