Bitwa pod Rogoźnem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Rogoźnem
VI koalicja antyfrancuska
Czas 10 lutego 1813
Miejsce Rogoźno
Przyczyna wypieranie wojsk napoleońskich z Księstwa Warszawskiego po klęsce inwazji na Rosję 1812
Wynik zwycięstwo Rosjan
Strony konfliktu
Królestwo Saksonii
Księstwo Warszawskie
Imperium Rosyjskie
Dowódcy
gen. Jean Girard
płk. Sykstus Estko
gen. Woroncow
Siły
4 Pułk Piechoty Legii Nadwiślańskiej 3 tys. piechoty, 2 tys. kawalerii (kozacy), 6 dział
Straty
90 zabitych, w tym 80 z 4 Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej i 10 żołnierzy westfalskich 2
brak współrzędnych

Bitwa pod Rogoźnem miała miejsce 10 lutego 1813 między oddziałami Wielkiej Armii a korpusem rosyjskim.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Korpus rosyjski Wintzingerode'a natarł na znajdujący się w Rogoźnie 4 Pułk Piechoty Legii Nadwiślańskiej z trzech kierunków: z Ryczywołu, Wągrowca i Słomowa.

Przewaga rosyjska była przygniatająca, a mimo to w zwartej kolumnie 4 Pułk wytrzymał 8 km w linii aż zaalarmowany dowódca dywizji gen. Girard ściągnął na pomoc posterunek westfalski z Obornik. Rogoźno zostało zajęte przez Rosjan, którzy stąd kierowali swój marsz, przekraczając Wartę i okrążając Poznań od strony zachodniej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Łukasiewicz, Armia księcia Józefa 1813, wyd. MON, Warszawa 1986.