Bob Boone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bob Boone
Bob Boone
łapacz
Pełne imię i nazwisko Robert Raymond Boone
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1947
San Diego
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 10 września 1972
Ostatni występ 27 września 1990
Statystyki
Średnia uderzeń 0,254
Home runy 105
Uderzenia 1838
RBI 826
Kariera klubowa
Lata Kluby
1972–1981 Philadelphia Phillies
1982–1988 California Angels
1989–1990 Kansas City Royals
Kariera menadżerska
Lata Kluby
1995–1997 Kansas City Royals
2001–2003 Cincinnati Reds

Robert Raymond Boone (ur. 19 listopada 1947) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łapacza.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Boone studiował na Stanford University, gdzie w latach 1965–1969 grał w drużynie uniwersyteckiej Stanford Cardinal[1]. W czerwcu 1969 został wybrany w szóstej rundzie draftu przez Philadelphia Phillies, w którym zadebiutował 10 września 1972 w meczu przeciwko Chicago Cubs[2]. Rok później w głosowaniu na najlepszego debiutanta w National League zajął 3. miejsce[2].

W lipcu 1976 po raz pierwszy zagrał w Meczu Gwiazd, a w 1978 po raz pierwszy otrzymał Złotą Rękawicę[2]. W sezonie 1980 zagrał we wszystkich meczach World Series, w których Phillies pokonali Kansas City Royals 4–2[3].

W grudniu 1981 został zawodnikiem California Angels[2]. 30 września 1984 był łapaczem w ostatnim meczu sezonu zasadniczego przeciwko Texas Rangers, w którym Mike Witt zanotował perfect game[4][5]. W latach 1989–1990 grał w Kansas City Royals[2].

Kariera menadżerska[edytuj | edytuj kod]

W 1995 został menadżerem Kansas City Royals i pełnił tę funkcję przez trzy sezony. W latach 2001–2003 prowadził Cincinnati Reds[6].

Statystyki menadżerskie[6]
Sezon Klub Liga Mecze Zwycięstwa Porażki Proc. zw. i por.
1995–1997 Kansas City Royals AL 387 181 206 0,468
2001–2003 Cincinnati Reds NL 428 190 238 0,444
Łącznie w karierze 815 371 444 0,455

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Bob Boone jest synem Raya Boone’a, dwukrotnego uczestnika Meczu Gwiazd i mistrza MLB z Cleveland Indians w 1948 roku oraz ojcem Breta Boone’a i Aarona Boone’a, którzy również wystąpili w All-Star Game[7].

Nagrody i wyróznienia[edytuj | edytuj kod]

Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1976, 1978, 1979, 1983 [2]
Gold Glove Award 1978, 1979, 1982, 1986–1989 [2]
Zwycięzca w World Series 1980 [3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanford University - Hall of Fame - Bob Boone (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 18 czerwca 2016].
  2. a b c d e f g Bob Boone Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 18 czerwca 2016].
  3. a b 1980 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 18 czerwca 2016].
  4. Los Angeles Angels no-hitters (ang.). nonohitters.com. [dostęp 18 czerwca 2016].
  5. September 30, 1984 California Angels - Texas Rangers Play by Play and Box Score (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 18 czerwca 2016].
  6. a b Bob Boone Managerial Record (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 18 czerwca 2016].
  7. Ray Boone (ang.). sabr.org. [dostęp 18 czerwca 2016].