Bolesław Chamielec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Chamielec
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1924
Witosówka
Przebieg służby
Lata służby od 1943 do 1975
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż ZasługiMedal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Krzyż Bitwy pod Lenino Medal za Odwagę (ZSRR) Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Bolesław Józef Chamielec – (ur. 8 maja 1924 w Witosówce pow. Trembowla, woj. Tarnopol) – oficer Wojska Polskiego. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Syn Alojzego i Bronisławy z d. Caputa[1].

Okres wojny[edytuj | edytuj kod]

Do 1939 roku uczęszczał do szkoły podstawowej w Trembowli. W 1940 roku został aresztowany przez NKWD i deportowany do Związku Radzieckiego w rejon priłużski Komi ASRR, osiedle specjalne Łopja[2]. Od lutego 1940 roku do maja 1943 roku pracował przy wyrębie lasu. W maju 1943 roku dowiedział się o formowaniu 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i zgłosił się na ochotnika do Wojenkomatu - Objaczewo. 17 maja 1943 roku został wcielony do 1 pułku artylerii lekkiej jako zwiadowca[1]. Brał udział we wszystkich operacjach 1 Dywizji Piechoty od Lenino aż do Łaby. W czasie walk awansował na dowódcę plutonu zwiadu. W czasie działań wojennych był dwukrotnie ranny i kontuzjowany[1].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Od listopada 1945 roku pełnił służbę w Wojsku Polskim jako żołnierz zawodowy. Od czerwca 1945 do 1947 roku walczył z Ukraińską Powstańczą Armią. W okresie służby był min. wykładowcą w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu[1]. Pracował też w administracji wojskowej. 31 lipca 1975 roku zostały zwolniony do rezerwy ze względu na zły stan zdrowia. Po przejściu do rezerwy podjął pracę na stanowisku inspektora do spraw obronności i obrony cywilnej w Urzędzie Miasta i Gminy Maszewo oraz w Urzędzie Gminy Marianowo[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotny wykaz orderów i odznaczeń[1]:

wojenne:

radzieckie:

pokojowe:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Zwilnian-Grabowski 2003 ↓, s. 133.
  2. Indeks Represjonowanych | Wyszukiwanie, ipn.gov.pl [dostęp 2016-03-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]