Bukranion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bukranion z rotundy Arsinoe w Samotrace

Bukranion – (z gr. bous – byk, kranion – czaszka) motyw dekoracyjny z reguły w formie płaskorzeźby, w postaci głowy byka, często połączonych girlandami i wstęgami zawieszonymi na rogach zwierzęcia[1][2][3].

Głowa byka symbolizowała zwierzę ofiarne, z tego powodu bukraniony pojawiały się w architekturze sakralnej oraz obiektach upamiętniających i funeralnych[1][2][3].

Pierwotnie występował w architekturze starożytnego Rzymu, jako element ciągły fryzów lub pojedynczo, w metopach. Motyw spotykany także w ornamentach stylów czerpiących wzory z antyku: renesansu, manieryzmu, klasycyzmu, także historyzmu[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Sztuka świata. Słownik terminów A-K. tom 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 96. ISBN 978-83-213-4726-4.
  2. a b Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 54. ISBN 83-01-12365-6.
  3. a b Witold Szolginia: Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich. Architektura i Budownictwo. Warszawa: Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, 1975, s. 51.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]