Byker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Byker
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Region North East England
Hrabstwo ceremonialne Tyne and Wear
Unitary authority Newcastle upon Tyne
Populacja (2011)
• liczba ludności

12 206
Położenie na mapie Tyne and Wear
Mapa lokalizacyjna Tyne and Wear
Byker
Byker
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Byker
Byker
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Byker
Byker
54,975°N 1,578°W/54,975000 -1,578000
Portal Portal Wielka Brytania

Byker – dzielnica miasta i dystryktu (unitary authority) Newcastle upon Tyne w Anglii, w hrabstwie Tyne and Wear[1]. W 2011 roku dzielnica liczyła 12 206 mieszkańców[2].

Osiedle Ralpha Erskina[edytuj | edytuj kod]

W ramach rewitalizacji tej części miasta w 1969 powierzono Ralphowi Erskinowi zaprojektowanie tu nowego osiedla przeznaczonego dla osób już tu zamieszkujących. W ramach założenia zakładano budowę dużego bloku izolującego wnętrze osiedla od hałasu pobliskiej autostrady. Dodatkowo, według projektu, należało zachować więzi i charakter starych sąsiedztw, stworzyć architekturę przyjazną mieszkańcom, wznieść budynki o lokalnej indywidualności, a także wykorzystać południowe nachylenie terenu z atrakcyjnym widokiem na rzekę Tyne. Zakładano, że każde z mieszkań mieć będzie własny ogródek i 1,25 miejsca parkingowego. Łącznie osiedle zaplanowano na 9500 mieszkańców[3].

Blok obrzeżny (zwany Wałem, ang. Byker Wall) ma 1,6 km długości i wije się z najwyższego punktu osiedla do miejsca w dolinie, gdzie tworzy wysoki budynek z najmniejszymi mieszkaniami. Od strony autostrady blok ten ma tylko małe okienka oraz wentylatory od pomieszczeń sanitarnych. Wielkość obiektu optycznie pomniejszono stosując różnorakie wzory i faktury na elewacji. Wewnątrz osiedla przeważają budynki niewielkie i drobne, w 70% szeregowe. Widok na rzekę Tyne rozciąga się z balkonów i galerii z drewnianymi, bejcowanymi balustradami o różnym zabarwieniu. Osiedle ma duży udział terenów zielonych, pieszych ścieżek, zaułków i kącików. Podwórka przydomowe oddzielono od ciągów pieszych niewysokimi płotkami. Zapewniono też szeroką infrastrukturę: szkoły, kościoły, centrum handlowe i gastronomię. Zaprojektowano też sklepy w budynkach narożnych, w miarę możliwości odpowiadające dawnym lokalizacjom, do których byli przyzwyczajeni mieszkańcy[3].

1
Fragment Wału od strony wnętrza osiedla
2
Wał od zewnątrz zabudowy osiedla
3
Drobna zabudowa wewnętrzna

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ordnance Survey linked data
  2. Neighbourhood Statistics
  3. a b Paulhans Peters, Rolf Rosner, Małe zespoły mieszkaniowe, domki jednorodzinne, małe osiedla, Robert Tauszyński (tłum.), Warszawa: Arkady, 1983, s. 138-139, ISBN 83-213-3084-3, OCLC 749631770.