Calero (wyspa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Calero
Kontynent Ameryka Środkowa
Państwo  Kostaryka
Akwen Morze Karaibskie
Powierzchnia 151,6 km²
Populacja
 • liczba ludności

niezamieszkana
Położenie na mapie Kostaryki
Mapa lokalizacyjna Kostaryki
Calero
Calero
Ziemia 10°50′58,168″N 83°37′23,243″W/10,849491 -83,623123Na mapach: 10°50′58,168″N 83°37′23,243″W/10,849491 -83,623123

Calerowyspa, położona w ujściu rzeki San Juan, największa wyspa na tej rzece, administracyjnie należy do kostarykańskiej prowincji Limón.

Spór terytorialny o Calero[edytuj | edytuj kod]

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

Spór graniczny pomiędzy Kostaryką a Nikaraguą sięga początków XIX wieku i utworzenia krótkotrwałego państwa − Zjednoczonych Prowincji Ameryki Środkowej. W początkowej fazie istnienia Zjednoczonych Prowincji Kostaryka przyłączyła do swojego terytorium obszary prowincji Nicoya i Guanacaste, należące wcześniej do Nikaragui. Po rozpadzie Zjednoczonych Prowincji zaanektowane przez Kostarykę tereny nie powróciły do Nikaragui, która straciła ok. 13 tys. km² powierzchni[1][2].

W 1858 roku oba państwa podpisały układ Jerez-Cañas, w którym rzeka San Juan została uznana za stałą granicę pomiędzy obydwoma państwami, a wyspę Calero przyznano Kostaryce. Punkt szósty układu stanowił, że północna część rzeki zostaje w całości przyznana na wyłączną własność Nikaragui, ale Kostaryka otrzymała prawo do bezpłatnego i nieograniczonego korzystania z rzeki, a punkt ósmy precyzował, że rząd Nikaragui nie może przystąpić do żadnych rokowań z rządem innego państwa na temat budowy kanału przez rzekę San Juan[a]. W 1871 roku strony powróciły do negocjacji, a w 1888 roku występujący w roli arbitra prezydent Stanów Zjednoczonych Grover Cleveland potwierdził ważność oryginalnego układu Jerez-Cañas, podkreślając przy tym, że Kostaryka może używać rzeki wyłącznie do celów gospodarczych, a nie do transportu broni[3]. W okresie XX wieku nie doszło do eskalacji konfliktu dotyczącego rzeki czy wyspy Calero, ale w 1998 roku ówczesny prezydent Nikaragui Arnoldo Alemán powołując się na arbitraż Clevelanda zabronił kostarykańskim policjantom noszenia broni w czasie patroli rzecznych[2].

Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości kilkukrotnie wypowiadał się na temat sporu terytorialnego pomiędzy Kostaryką a Nikaraguą, z czego po raz ostatni w 2009 roku, potwierdzając między innymi prawo Kostaryki do korzystania z San Juan oraz potwierdzając prawa Nikaragui do regulacji ruchu rzecznego[4].

Konflikt w 2010[edytuj | edytuj kod]

Według oficjalnych map, tworzonych przez instytuty kartograficzne obu krajów, a także serwisów internetowych, takich jak Bing Maps, wyspa należy do Kostaryki, ale Google Maps na skutek nieznanego błędu oprogramowania pokazuje ją po stronie nikaraguańskiej[5][6][7].

Według doniesień agencyjnych, korzystający z map Google, Edén Pastora wydał 28 października rozkaz inwazji na Calero. Wyspa została opanowana przez 50 żołnierzy nikaraguańskich bez oporu ze strony Kostaryki[5][8], której armia została rozwiązana w grudniu 1948 (kraj ten nie posiada stałej armii)[7][9].

Prezydent Kostaryki Laura Chinchilla potwierdziła, że na terenie Kostaryki przebywają żołnierze Nikaragui[10], Kostaryka wzmocniła obecność policji w spornym rejonie[11].

Organizacja Państw Amerykańskich w oświadczeniu z 13 listopada 2010 wezwała Nikaraguę do wycofania wojska ze spornego rejonu (22 głosy za, 2 przeciw, 3 nieobecne)[12], ale rezolucja została odrzucona przez Nikaraguę, która nadal okupuje wyspę[13].

Po nieudanej mediacji OPA Kostaryka oddała sprawę pod ocenę ONZ. 8 marca 2011 Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości nakazał Nikaragui wycofanie oddziałów wojskowych ze spornego terenu i obu krajom zalecił powstrzymanie się od wysyłania na wyspę sił porządkowych. MTS zezwolił też Kostaryce na wysłanie cywilnego personelu w celu zapewnienia ochrony środowiska[14].

Uwagi

  1. W tym okresie rządy kilku krajów, między innymi Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, planowały zbudowanie kanału łączącego Atlantyk z Oceanem Spokojnym. Kanał Panamski powstał dopiero w 1914, a rzeka San Juan była jedną z opcji.

Przypisy

  1. M.O. Hudson. The Central American Court of Justice. „The American Journal of Internation Law”. 26 (4), s. 759-760, 1932. 
  2. 2,0 2,1 M. Orozco. Boundry Dispute in Central America Past Trends and Present Development. „Inter-American Dialogue”, s. 1-40, 26-2-2001. 
  3. Pascal Girot: The Americas. London: Routledge, 1994. ISBN 0-415-08836-4.
  4. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości: Dispute regarding Navigational and Related Rights (Costa Rica v. Nicaragua) The Court rules on Costa Rica’s right of free navigation and Nicaragua’s power of regulation over the San Juan river. 2009-07-13. [dostęp 2010-11-13].
  5. 5,0 5,1 Nicaragua Raids Costa Rica, Blames Google Maps (ang.). [dostęp 2010-11-05].
  6. Envoy to solve latest Google Maps border dispute? (ang.). [dostęp 2010-11-05].
  7. 7,0 7,1 Bartosz Węglarczyk: Jak Google sprowokował wojskową inwazję (pol.). Gazeta Wyborcza, 2010-11-06 09:01. [dostęp 2010-11-06]. s. 1.
  8. Nicaragua sets up army camp on disputed island (ang.). [dostęp 2010-11-05].
  9. El Espíritu del 48. "Abolición del Ejército" (hiszp.). [dostęp 2010-11-05].
  10. Nicaragua usa ‘error’ en mapa de Google para justificar incursión (hiszp.). La Nacion, 06/11/2010. [dostęp 2010-11-05].
  11. Marianela Jimenez: Costa Rica denounces alleged Nicaraguan incursion (ang.). Washington Post. [dostęp 2011-02-15].
  12. Permanent Council of the Organization of American States: OAS Permanent Council Approves Resolution on Costa Rica-Nicaragua Situation (ang.). [dostęp 2010-11-13].
  13. Nicaragua sticks to Google Maps border (ang.). [dostęp 2010-11-13].
  14. PAP: Trybunał rozsądził spór dwóch krajów o wysepkę (pol.). Onet.pl, 2011-03-08. [dostęp 2011-03-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Nikaragua dokonuje inwazji na Kostarykę