Callet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Callet
‘Callet’
Gatunek winorośl właściwa
(Vitis vinifera)[1]
Hodowca krzyżówka naturalna
Pochodzenie Hiszpania[1]
Ważne regiony uprawy Majorka
Identyfikator VIVC 2001
Przeznaczenie owoców wino
Kolor skórki czerwonoczarny[1]
Cechy uprawowe
Dojrzewanie późne[2]
Preferowane gleby gliniaste, terra rossa i piaszczyste[2]
Mapa Balearów z zaznaczonymi apelacjami Binissalem oraz Pla i Levant

Callet – rzadka odmiana winorośli właściwej o ciemnej skórce, pochodząca z Majorki i jedynie tam uprawiana jako jedna z najważniejszych miejscowych odmian. Nazwa w majorkańskim dialekcie oznacza czarny[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie odmiany było niejasne: początkowo uważano callet za krzyżówkę palomino fino × villardiel i tak też opisano odmianę w bazie Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof[2]. Kolejne badania, choć na ograniczonej liczbie markerów wskazały jako odmiany rodzicielskie fogoneu i callet cas concos (nieuprawiany handlowo)[2]. Ostatecznie to pochodzenie zostało umieszczone również w bazie Instytutu Geilweilerhof[1].

Cechuje się stosunkowo wysoką odpornością na choroby, choć bywa atakowana przez mączniaka rzekomego[2]. Dobrze radzi sobie również z suszą[2]. Na przepuszczalnych, głębszych glebach osiąga wysoką plenność[2]. Najlepiej udaje się na glebach gliniastych, terra rossa oraz piaszczystych w pobliżu Fleanitx, gdzie plenność jest naturalnie ograniczona przez warunki uprawy[2].

Wina[edytuj | edytuj kod]

Callet jest wykorzystywany w kupażach – zarówno produkowanych na miejscu, jak i na kontynencie z gron różnego pochodzenia[2]. Niektórzy producenci oferują wino odmianowe; bywa iż na najbliższych morzu stanowiskach uprawy przechodzi wonią jodu[2].

Rozpowszechnienie[edytuj | edytuj kod]

Callet jest jedną z najważniejszych, obok manto negro, majorkańskich odmian winorośli[3] i tam też jest jedynie uprawiany[2]. W 2008 obszar upraw liczył 134 ha, przy czym część nasadzeń obejmuje jednocześnie również odmianę pokrewną – fogoneu[2]. Początek XXI wieku przyniósł chwilowe odwrócenie spadkowego trendu powierzchni obsadzonej callet i wzrost nasadzeń, gdy lokalne odmiany zyskiwały na popularności[2]. Dla porównania: w 1989 zarejestrowano aż 419 ha winnic obsadzonych odmianą, a dziesięć lat później, w 1999 – już tylko 150,60 ha[4].

Odmiana jako uzupełniająca wchodzi w skład win objętych apelacją DO Binissalem, opartych na manto negro, a odmiany dodatkowe (monastrell, parellada, tempranillo i macabeo) nie mogą stanowić więcej więcej niż 50% kupażu[5]. Callet jest również autoryzowany w apelacji DO Pla i Levant[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Callet - Passport data (ang.). Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 1 września 2019]. [zarchiwizowane z tego adresu (28 września 2016)].
  2. a b c d e f g h i j k l m n Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 177-178. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  3. Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 193. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.)
  4. Callet - Area tabular listing, Instytut Hodowli Winorośli Geilweilerhof [dostęp 2019-09-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-01] (ang.).
  5. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 306. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  6. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 309. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)