Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Centrum Onkologii – Instytut
im. Marii Skłodowskiej-Curie
Ilustracja
Siedziba Centrum, widok od strony ul. Pileckiego
Data założenia 29 maja 1932
Typ szpitala szpital specjalistyczny
Państwo  Polska
Adres ul. Wilhelma Konrada Roentgena 5
02-781 Warszawa
Dyrektor prof. dr hab. n. med. Jan Walewski
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Centrum Onkologii – Instytutim. Marii Skłodowskiej-Curie
Centrum Onkologii – Instytut
im. Marii Skłodowskiej-Curie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Centrum Onkologii – Instytutim. Marii Skłodowskiej-Curie
Centrum Onkologii – Instytut
im. Marii Skłodowskiej-Curie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Centrum Onkologii – Instytutim. Marii Skłodowskiej-Curie
Centrum Onkologii – Instytut
im. Marii Skłodowskiej-Curie
Ziemia52°08′50,2080″N 21°01′56,3520″E/52,147280 21,032320
Strona internetowa

Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie – placówka onkologiczna, wywodząca się z Instytutu Radowego, założonego w 1932 roku w Warszawie z inicjatywy Marii Skłodowskiej-Curie.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Maria Skłodowska-CurieMural na budynku przy ul. Wawelskiej

Siedziba Instytutu znajduje się w Warszawie, posiada on także oddziały w Krakowie i Gliwicach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Instytut został założony 29 maja 1932 z inicjatywy i na prośbę Marii Skłodowskiej-Curie jako Instytut Radowy przy ulicy Wawelskiej[1]. Jego pierwszym szefem została Bronisława Dłuska, siostra Marii Skłodowskiej-Curie. Maria ofiarowała nowej placówce gram radu, będący jej własnością. Był on podstawą rozpoczęcia działalności instytutu. Do 1939 prezesem Komitetu Instytutu Radowego był prof. Roman Nitsch, a B. Dłuska była skarbnikiem[2].

W sierpniu 1944 roku, podczas powstania warszawskiego, pacjenci oraz część personelu instytutu została wymordowana przez żołnierzy Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej – tzw. własowców.

W 1951 na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów połączono Instytut Radowy w Warszawie z Instytutem Onkologii w Krakowie oraz z istniejącym od 1947 roku Państwowym Instytutem Przeciwrakowym w Gliwicach w Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie z centralą w Warszawie oraz oddziałami w Krakowie i Gliwicach. W 1951 ogłoszono statut Instytutu Onkologicznego im. Marii Curie-Skłodowskiej[3].

Dzięki staraniom nestora polskiej onkologii profesora Tadeusza Koszarowskiego na warszawskim Ursynowie zrealizowano nową wielką inwestycję. Był to zespół budynków o łącznej kubaturze 320 tys. m², dostosowany do najnowocześniejszych metod leczenia chorób nowotworowych[4]. Budowę rozpoczęto w 1979[4]. Pierwsze pomieszczenia oddano do użytku w 1984 roku. W tym też roku Instytutowi Onkologii nadano obecną nazwę: Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie.

W budynku Centrum znajduje się kaplica Matki Bożej Nieustającej Pomocy[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 18 marca 1931 r. o odstąpieniu nieruchomości państwowej w Warszawie Towarzystwu Instytutu Radowego im. Marji Skłodowskiej-Curie (Dz.U. z 1931 r. Nr 39, poz. 334).
  2. Odezwa warszawskiego Instytutu Radowego. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 8 z 12 stycznia 1939. 
  3. M.P. z 1951 r. Nr 33, poz. 423.
  4. a b Tadeusz Przemysław Szafer: Nowa architektura polska. Diariusz lat 1976–1980. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1981, s. 323. ISBN 83-213-3065-7.
  5. Grzegorz Kalwarczyk: Przewodnik po parafiach i kościołach Archidiecezji Warszawskiej. Tom 2. Parafie warszawskie. Warszawa: Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, 2015, s. 566. ISBN 978-83-7821-118-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edward Towpik (red.): Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie : 1932–2002. Warszawa: Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, 2002. ISBN 83-88681-15-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]