Chałupnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Chałupnik:

  • dawniej (XVII-XVIII w.): chłop bezrolny (lub prawie bezrolny) posiadający dom (chałupę) lub w nim mieszkający niekoniecznie na stałe, nieposiadający ziemi lub jedynie mały ogród i obejście. Zwykle zobowiązany odrabiać pańszczyznę. Przykład: „Chałupnicy, ogródki tylko przy chałupie mający, po gr. 6. płacąAktaKrak III 36. [1] W 1767 r. na wsi śląskiej chałupnicy stanowili 15 %, zagrodnicy 49 % i kmiecie 36 %[2].
  • obecnie: rzemieślnik drobnej wytwórczości, wykonujący pracę u siebie w domu na własnym warsztacie na zlecenie i z surowców dostarczanych przez nakładcę[3]. Termin chałupnik wiąże się z prawem pracy. Chałupnik korzysta z niektórych praw pracowniczych.

Przypisy

Zobacz też[edytuj]