Charytatywność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alegoria charytatywności jako matki trójki dzieci na obrazie Antoona van Dyck

Charytatywność – zbiór organizacji i działań mających na celu niesienie pomocy tym, którzy jej potrzebują, w sposób bezinteresowny, dobroczynny, filantropijny[1][2].

W ścisłym ujęciu jest to nurt chrześcijańskiej filantropii religijnej. Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa charitas oznaczającego miłosierdzie lub miłość chrześcijańską wobec ubogich. W potocznym użyciu „charytatywność” i „filantropia” bywają traktowane zamiennie[3], oba terminy różnią się w istotny sposób. Źródłem charytatywności jest nakaz religijny, zaś filantropia czerpie inspirację ze świeckiej idei humanitaryzmu[4].

Inne religie[edytuj | edytuj kod]

  • W religii muzułmańskiej tożsamym nakazem jest zakat, oznaczający jałmużnę dla ubogich, realizowaną głównie w obrębie dżamaat, czyli gminy.
  • W judaizmie jednym z podstawowych założeń jest cdaka lub gmilut chasadim, czyli dobroczynność, będąca podstawowym nakazem biblijnym i wypełnianiem przykazania boskiego.

Przypisy

  1. B. Dunaj: Słownik współczesnego języka polskiego. Wilga, 1996.
  2. M. Bańko: Inny słownik języka polskiego t. I. PWN, 2000.
  3. charytatywny.
  4. Potrzeba czynienia dobra (pol.). niedziela.pl. [dostęp 2017-11-28].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Leś, Zarys historii dobroczynności i filantropii w Polsce, Prószyński i S-ka, Warszawa 2001, ​ISBN 83-7337-029-3​.