Cheick Kongo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Cheick Guillaume Ouedraogo
Cheick Guillaume Ouedraogo
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1975
Paryż
Obywatelstwo  Francja
Wzrost 193 cm
Masa ciała 107 kg
Styl walki boks tajski, kick-boxing
Klub Kongo Smashin' Club
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 37
Zwycięstwa 25
Przez nokauty 12
Przez poddania 4
Przez decyzje 9
Porażki 10
Remisy 2
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 16.09.2016.

Cheick Kongo, właśc. Cheick Guillaume Ouedraogo (ur. 17 maja 1975 w Paryżu) – francuski zawodnik mieszanych sztuk walki oraz utytułowany kick-boxer. W latach 2006 - 2013 związany z UFC. Obecnie związany z organizacją Bellator.

Biografia[edytuj]

Rodzice Konga wyemigrowali do Francji z Afryki, matka z Burkina Faso, a ojciec z Demokratycznej Republiki Konga. Kongo urodził się w Paryżu i od najmłodszych lat interesował się sportami walki. Swoje pierwsze treningi rozpoczął mając 5 lat, najpierw w kendo, a po krótkim czasie i karate. Gdy podrósł, zapisał się na treningi z boksu tajskiego oraz kick-boxingu. W wieku 19 lat zaczął trenować indonezyjskie sztuki walki, tzw. Pencak Silat Setia Hati Terate. Kongo jest kuzynem reprezentanta Francji w rugby union, Fulgence Ouedraogo.

Kariera sportowa[edytuj]

W swojej karierze kick-boxera oraz zawodnika muai-thai zdobywał m.in. interkontynentalne mistrzostwo muai-thai w 2003 roku, mistrzostwo świata muai-thai w 2004 roku oraz międzynarodowe mistrzostwo organizacji King of the Rings w 2005 roku. W czasie swojej kariery pokonał m.in. polskiego kick-boxera i zawodnika muai-thai Marcina Różalskiego oraz zanotował porażkę z vice-mistrzem K-1 GP Glaube Feitosą.

Kariera MMA[edytuj]

W 2001 roku zadebiutował w MMA, pokonując André Tete przez poddanie na gali RINGS Holland. W latach 2001-2005 walczył głównie na holenderskich galach RINGS oraz It's Showtime, wygrywając m.in. z przyszłym triumfatorem turnieju KSW Dave'em Dalglieshem oraz przegrywając z zawodnikiem PRIDE FC Gilbertem Yvelem.

Kongo (z prawej) po zwycięstwie nad Antonim Hardonkiem, 18 kwietnia 2009 (UFC 97)

W 2006 roku związał się z amerykańską organizacją MMA – Ultimate Fighting Championship. W swoim debiucie na gali UFC 61 pokonał przez TKO Gilberta Aldana. 8 września 2007 pokonał na punkty byłego zawodnika PRIDE oraz DREAM Mirko Filipovicia. Następny pojedynek 1 marca 2008 przegrał z innym byłym zawodnikiem PRIDE Heathem Herringiem. Po serii trzech zwycięstw z rzędu na przełomie 2008/09 zmierzył się z Cainem Velasquezem lecz uległ mu na punkty.

W latach 2009-2012 wygrywał m.in. nad Paulem Buentello (UFC Live) czy Mattem Mitrione (UFC 137) oraz przegrywał z Frankiem Mirem (UFC 107) czy Markiem Huntem (UFC 144). Po przegranej z Royem Nelsonem 27 kwietnia 2013 został wolnym agentem wypełniając swój kontrakt.

Pod koniec sierpnia 2013 podpisał kontrakt z Bellator MMA[1]. Od 2013 do 2016 uzyskał bilans 6-2 (wygrane nad Peterem Grahamem czy byłym mistrzem Bellatora Aleksandrem Wołkowem). 4 kwietnia 2014 przegrał walkę o pas mistrzowski wagi ciężkiej z obrońcą tytułu Witalijem Minakowem.

Osiągnięcia[edytuj]

Mieszane sztuki walki:

  • 2004: Mistrz RINGS Holland w wadze ciężkiej
  • 2005: Mistrz Świata Kings Of The Ring w wadze superciężkiej (-103 kg)[2]
  • 2011: World MMA Awards - Powrót Roku (w walce z Patrickiem Barrym)
  • 2013: Bellator Season 9 Heavyweight Tournament - 1. miejsce w turnieju wagi ciężkiej

Kickboxing / Muay thai[3][4]:

  • 2003: Interkontynentalny Mistrz w muay thai
  • 2004: Mistrz Świata w muay thai
  • 2004: Mistrz Świata King of the Ring w wadze superciężkiej (105 kg), formuła muay thai
  • 2005: King of Colloseum - 1. miejsce w turnieju

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy