Roy Nelson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roy Nelson
Pseudonim Big Country
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1976
Las Vegas
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 183 cm
Masa ciała 118 kg
Styl walki zapasy
Kategoria wagowa ciężka
Klub Country Club, Kings MMA
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 36
Zwycięstwa 22
Przez nokauty 15
Przez poddania 4
Przez decyzje 3
Porażki 14
  1. Bilans walk aktualny na 15.04.2017.

Roy Nelson (ur. 24 lipca 1976 w Las Vegas) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), mistrz International Fight League w wadze ciężkiej z 2007 oraz zwycięzca 10 sezonu The Ultimate Fighter z 2009, posiadacz czarnych pasów w brazylijskim jiu-jitsu oraz kung-fu. Znany z nokautującego ciosu oraz dużej odporności szczęki.

Kariera sportowa[edytuj]

W wieku 16 lat zaczął trenować kung-fu, następnie od 2000 roku brazylijskie jiu-jitsu pod okiem zawodnika UFC Johna Lewisa. Po czterech latach treningu na macie, zadebiutował zawodowo w MMA. W 2009 został promowany na czarny pas w bjj przez Renzo Gracie.

W MMA zadebiutował 17 kwietnia 2004 w turnieju wagi ciężkiej Rage on the River, który wygrał, pokonując dwóch rywali jednego wieczoru. W latach 2007-2008 był związany z International Fight League, gdzie był w drużynie Lion's Den prowadzonej przez Kena Shamrocka. 29 grudnia 2007 sięgnął po mistrzostwo IFL wagi ciężkiej, nokautując w mistrzowskim boju Antoine Jaoude. Tytuł bronił dwukrotnie, nokautując kolejno Fabiano Schernera oraz Brada Imesa, po czym IFL zbakrutowało i przestało funkcjonować[1].

4 października 2008 na gali Elite Xtreme Combat przegrał z Białorusinem Andrejem Arłouskim przez KO.

W 2009 wziął udział w reality show The Ultimate Fighter, gdzie podczas trwania programu pokonał m.in. Kimbo Slice'a. W finale, który miał miejsce 5 grudnia 2009, znokautował Brendana Schauba i wygrał 10 edycję TUF-a[2]. Od 2010 do 2012 walczył ze ścisłą czołówką wagi ciężkiej UFCStefem Struvem, Mirko Filipoviciem, Juniorem dos Santosem, Frankiem Mirem czy Fabricio Werdumem, wygrywając z dwoma pierwszymi.

W latach 2012-2013 zwyciężył trzy pojedynki z rzędu, pokonując m.in. Cheicka Kongo. 19 października 2013 musiał uznać wyższość Daniela Cormiera, przegrywając z nim na punkty. 11 kwietnia 2014 ciężko znokautował Antônio Rodrigo Nogueirę, otrzymując za to bonus finansowy. 20 września 2014 przegrał przez KO z byłym kickbokserem Markiem Huntem - była to pierwsza porażka w UFC Nelsona przed czasem i w sumie druga w dotychczasowej karierze.

W 2015 nie wygrał żadnego pojedynku, przegrywając wysoko na punkty z Alistairem Overeemem oraz Joshem Barnettem. 24 września 2016 znokautował Antônio Silvę w 2. rundzie[3].

Osiągnięcia[edytuj]

Mieszane sztuki walki:

  • 2004: Rage on the River - 1. miejsce w turnieju wagi ciężkiej
  • 2007: IFL Heavyweight Grand Prix - 1. miejsce w turnieju wagi ciężkiej
  • 2007-2008: mistrz International Fight League w wadze ciężkiej
  • 2009: The Ultimate Fighter 10 - zwycięzca programu w wadze ciężkiej

Grappling:

  • 2003: mistrz superfight Grapplers Quest w wadze ciężkiej

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]