Marcin Różalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kickboxing pictogram.svg Marcin Różalski
Marcin Różalski
Pseudonim Różal
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1978
Płock
Obywatelstwo  Polska
Wzrost 188 cm
Masa ciała 113.8 kg
Styl walki boks tajski, kick-boxing, pobierał nauki stylu karate kyokushin
Kategoria wagowa ciężka, superciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 30
Zwycięstwa 21
Przez nokauty 12
Porażki 8
Remisy 1
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 23.05.2009.

Marcin Różalski (ur. 29 lipca 1978 w Płocku) − polski zawodowy kick-boxer i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA) wagi ciężkiej, były mistrz świata organizacji ISKA i WKA w formule K-1.

Kick-boxing[edytuj kod]

Jako amator był wielokrotnym medalistą mistrzostw Polski i Europy. W 2004 roku rozpoczął zawodowe starty w K-1[1], dochodząc do półfinału pierwszego Grand Prix Polski w tejże formule. 25 października 2004, przegrał w Paryżu, z wielokrotnym Mistrzem Świata i Europy w boksie tajskim Cheickiem Kongo przez TKO w 3. rundzie. 18 grudnia 2004 roku, na gali K-1 MAX Spain 2004, w hiszpańskiej Guadalajarze, wygrał przez TKO z zawodnikiem gospodarzy Damianem Garcią.

27 lutego 2005 przegrał na punkty z Przemysławem Saletą, natomiast w październiku tego samego roku został zawodowym Mistrzem Polski w boksie tajskim, nokautując Krzysztofa Misiaczyka w 2. rundzie.

17 lutego 2006 doszedł do finału turnieju K-1 European League w Budapeszcie jednak nie wystąpił w nim z powodu kontuzji, której nabawił się w wygranym, półfinałowym starciu z Ante Varnicą. Na początku marca tego samego roku, wygrał drugą edycję Grand Prix Polski, pokonując wszystkich rywali przed czasem, w tym Rafała Petertila w finałowej walce.

13 maja 2006 pokonał amerykańskiego zawodnika Ricka Roufusa jednogłośnie na punkty. W kwietniu 2007 roku, przegrał z Białorusinem Siarhiejem Hurem, odpadając z turnieju K-1 Italy Oktagon.

3 marca 2007 roku, podczas gali Angels of Fire w Płocku, zdobył zawodowe mistrzostwo świata federacji ISKA (zasady orientalne / K-1). W walce o tytuł pokonał przez techniczny nokaut Turka Yahayę Gulaya[2]. 9 czerwca 2007, przegrał w finale K-1 Poland Grand Prix z Łukaszem Jaroszem przez TKO.

8 marca 2008 roku (Angels of Fire III) został drugi raz w zawodowej karierze mistrzem świata, tym razem organizacji WKA w formule K-1. Tym razem pokonał po 5 rundach przez decyzję sędziów obrońcę tytułu, reprezentującego Szwajcarię Mitata Tahirsylaja[3].

W maju 2009 roku po raz pierwszy wystąpił w oficjalnym turnieju prestiżowej organizacji K-1, zaliczanym do cyklu World GP − K-1 World Grand Prix 2009 w Łodzi. W ćwierćfinale znokautował specjalistę taekwondo, Koreańczyka Park Yong-soo, jednak musiał się później wycofać z udziału w półfinale z powodu kontuzji ręki.

Bilans walk w kick-boxingu i dyscyplinach pokrewnych[edytuj kod]

21 zwycięstw - 8 porażek - 1 remis

Osiągnięcia[4][edytuj kod]

  • 8-krotny amatorski Mistrz Polski w kickboxingu
  • Amatorski wicemistrz Europy w kickboxingu
  • 2005: Zawodowy Mistrz Polski w boksie tajskim
  • 2006: K-1 European League - finalista turnieju
  • 2006: II Grand Prix Polski - 1. miejsce w turnieju wagi ciężkiej
  • 2007: Mistrz Świata ISKA w wadze ciężkiej, formuła K-1
  • 2007: K-1 Poland Grand Prix - finalista turnieju wagi ciężkiej
  • 2008: Mistrz Świata WKA w wadze superciężkiej, formuła K-1

Boks[edytuj kod]

W czerwcu 2002 roku w Płocku stoczył jedyną w swej karierze zawodową walkę bokserską, gdy pokonał przez techniczny nokaut w 3. rundzie Pawła Newazila[5].

Bilans walk w boksie

1 zwycięstwo - 0 porażek - 0 remisów

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Data Miejsce
Wygrana 1-0 Polska Paweł Newazil TKO 3 22.06.2002 Polska Płock

Mieszane sztuki walki[edytuj kod]

MMA pictogram.svg
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 10
Zwycięstwa 6
Porażki 4
  1. Bilans walk aktualny na 27.05.2016.

W 2010 roku podpisał kontrakt z organizacją Konfrontacja Sztuk Walki na występy w mieszanych sztukach walki (MMA). Zadebiutował 19 marca 2011 roku podczas gali KSW XV w Warszawie, gdy pokonał przez techniczny nokaut Marcina Bartkiewicza (walka została przerwana z powodu rozcięcia na głowie Bartkiewicza)[6]. Dwa miesiące później, na KSW XVI Różalski po raz kolejny tryumfował z powodu kontuzji rywala, gdy walczący z nim Rosjanin Siergiej Szemietow doznał urazu ręki[7]. 25 lutego 2012 roku w walce wieczoru na gali KSW XVIII: Unfinished Sympathy przegrał w pierwszej rundzie z Holendrem Valentijnem Overeemem, który na kilka dni przed walką zastąpił kontuzjowanego Jérôme'a Le Bannera[8]. 28 września 2013 roku poddał innego kickboksera Pawła Słowińskiego duszeniem zza pleców w 1. rundzie. 22 marca 2014 roku pokonał Nicka Rossborougha w drugiej rundzie przez techniczny nokaut. 4 października 2014 roku na KSW 28 przegrał przez poddanie z Peterem Grahamem z powodu kontuzji kolana. Przed walką 27 maja 2016 z Mariuszem Pudzianowskim waga Różalskiego wynosiła 114,8 kg[9].

Bilans walk w MMA[edytuj kod]

6 zwycięstw - 4 porażki - 0 remisów

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Wygrana 6-4 Polska Mariusz Pudzianowski Poddanie (duszenie gilotynowe) 2 1:46 KSW 35 27.05.2016 Polska Gdańsk/Sopot
Przegrana 5-4 Wielka Brytania James McSweeney Poddanie (duszenie zza pleców) 1 2:16 KSW 32: Road to Wembley 31.10.2015 Wielka Brytania Londyn
Przegrana 5-3 Australia Peter Graham Poddanie (kontuzja kolana) 2 0:43 KSW 28: Fighters Den 04.10.2014 Polska Szczecin
Wygrana 5-2 Stany Zjednoczone Nick Rossborough TKO (ciosy pięściami) 2 4:36 KSW 26: Materla vs Silva III 22.03.2014 Polska Warszawa
Wygrana 4-2 Australia Paweł Słowiński Poddanie (duszenie zza pleców) 1 4:32 KSW 24: Starcie Gigantów 28.09.2013 Polska Łódź
Wygrana 3-2 Holandia Rodney Glunder Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 KSW 20: Symfonia Walki 15.09.2012 Polska Gdańsk/Sopot
Przegrana 2-2 Rosja Salimgiriej Rasułow Decyzja (jednogłośna) 3 3:00 Draka 7 26.05.2012 Rosja Władywostok specjalne zasady − walka w parterze tylko do 30 sekund
Przegrana 2-1 Holandia Valentijn Overeem Poddanie (klucz na stopę) 1 2:25 KSW 18: Unfinished Sympathy 25.02.2012 Polska Płock
Wygrana 2-0 Rosja Siergiej Szemietow TKO (kontuzja ręki) 1 1:05 KSW 16 21.05.2011 Polska Gdańsk/Sopot
Wygrana 1-0 Polska Marcin Bartkiewicz TKO (rozcięcie) 2 1:51 KSW 15: Współcześni Gladiatorzy 19.03.2011 Polska Warszawa

Przypisy

  1. Marcin Różalski walczy w K1. sport.pl, 5 marca 2004. [dostęp 31 stycznia 2011].
  2. Andrzej Zarębski: Marcin Różalski zawodowym mistrzem świata. gazeta.pl, 4 marca 2007. [dostęp 31 stycznia 2011].
  3. Andrzej Zarębski: Marcin Różalski po raz drugi mistrzem świata. gazeta.pl, 9 marca 2008. [dostęp 31 stycznia 2011].
  4. Najważniejsze osiągnięcia sportowe w okresie 2003-2006. http://dane.plock.eu.
  5. boxer: Marcin Rozalski (ang.). boxrec.com. [dostęp 31 stycznia 2011].
  6. KSW 15 – wyniki i relacja. mmarocks.pl, 20 marca 2011. [dostęp 20 marca 2011].
  7. KSW 16 – wyniki i relacja. mmarocks.pl, 21 maja 2011. [dostęp 22 maja 2011].
  8. KSW 18: Unfinished Sympathy – wyniki i relacja.. mmarocks.pl, 26 lutego 2012. [dostęp 26 lutego 2012].
  9. KSW 35: Publiczność dopisała. Zobacz ważenie przed galą w Ergo Arenie! (wideo). sportowefakty.wp.pl, 27 Maja 2016. [dostęp 27 Maja 2016].

Linki zewnętrzne[edytuj kod]