Marcin Różalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcin Różalski
Marcin Różalski w 2015
Marcin Różalski w 2015
Pseudonim Różal
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1978
Płock
Obywatelstwo  Polska
Wzrost 188 cm
Masa ciała 110 kg
Styl walki boks tajski, kick-boxing, pobierał nauki stylu karate kyokushin
Federacja DSF Kickboxing Challenge
Kategoria wagowa ciężka, superciężka
Klub Różal Team
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 31
Zwycięstwa 22
Przez nokauty 12
Przez decyzje 10
Porażki 8
Remisy 1
Nieodbyte 0

Marcin Różalski (ur. 29 lipca 1978 w Płocku) − polski zawodowy kick-boxer, zawodnik muay thai i mieszanych sztuk walki (MMA) wagi ciężkiej, mistrz świata organizacji ISKA z 2007 i WKA z 2008 w formule K-1. Były międzynarodowy mistrz KSW wagi ciężkiej z 2017 roku. Od 3 listopada 2017 zawodnik organizacji DSF Kickboxing Challenge[1], oraz od 2 października 2018 zawodnik federacji Babilon MMA[2].

Kick-boxing[edytuj | edytuj kod]

Jako amator był wielokrotnym medalistą mistrzostw Polski i Europy. W 2004 roku rozpoczął zawodowe starty w K-1[3], dochodząc do półfinału pierwszego Grand Prix Polski w tejże formule. 25 października 2004, przegrał w Paryżu, z wielokrotnym mistrzem świata i Europy w boksie tajskim Cheickiem Kongo przez TKO w 3. rundzie. 18 grudnia 2004 roku, na gali K-1 MAX Spain 2004, w hiszpańskiej Guadalajarze, wygrał przez TKO z zawodnikiem gospodarzy Damianem Garcią.

27 lutego 2005 przegrał na punkty z Przemysławem Saletą, natomiast w październiku tego samego roku został zawodowym mistrzem Polski w boksie tajskim, nokautując Krzysztofa Misiaczyka w 2. rundzie.

17 lutego 2006 doszedł do finału turnieju K-1 European League w Budapeszcie jednak nie wystąpił w nim z powodu kontuzji, której nabawił się w wygranym, półfinałowym starciu z Ante Varnicą. Na początku marca tego samego roku, wygrał drugą edycję Grand Prix Polski, pokonując wszystkich rywali przed czasem, w tym Rafała Petertila w finałowej walce.

13 maja 2006 pokonał amerykańskiego zawodnika Ricka Roufusa jednogłośnie na punkty. W kwietniu 2007 roku, przegrał z Białorusinem Siarhiejem Hurem, odpadając z turnieju K-1 Italy Oktagon.

3 marca 2007 roku, podczas gali Angels of Fire w Płocku, zdobył zawodowe mistrzostwo świata federacji ISKA (zasady orientalne / K-1). W walce o tytuł pokonał przez techniczny nokaut Turka Yahayę Gulaya[4]. 9 czerwca 2007, przegrał w finale K-1 Poland Grand Prix z Łukaszem Jaroszem przez TKO.

8 marca 2008 roku (Angels of Fire III) został drugi raz w zawodowej karierze mistrzem świata, tym razem organizacji WKA w formule K-1. Tym razem pokonał po 5 rundach przez decyzję sędziów obrońcę tytułu, reprezentującego Szwajcarię Mitata Tahirsylaja[5].

W maju 2009 roku po raz pierwszy wystąpił w oficjalnym turnieju prestiżowej organizacji K-1, zaliczanym do cyklu World GP − K-1 World Grand Prix 2009 w Łodzi. W ćwierćfinale znokautował specjalistę taekwondo, Koreańczyka Park Yong-soo, jednak musiał się później wycofać z udziału w półfinale z powodu kontuzji ręki.

W listopadzie 2017 zakończył współpracę z KSW, wiążąc się z organizacją DSF Kickboxing Challenge, gdzie po prawie dziewięciu latach powróci do startów w kickboxingu[6].

13 kwietnia 2018 roku na gali DSF Kickboxing Challenge 14, w Warszawie zrewanżował się po latach Peterowi Grahamowi za porażkę na zasadach MMA 2014 roku z gali KSW 28.[7]

Bilans walk w Kick-boxingu[edytuj | edytuj kod]

22 zwycięstwa - 8 porażek - 1 remis

Osiągnięcia w Kickboxingu[8][edytuj | edytuj kod]

  • 6-krotny amatorski mistrz Polski w kickboxingu
  • amatorski wicemistrz Europy w kickboxingu
  • 2005: zawodowy mistrz Polski w boksie tajskim
  • 2006: K-1 European League − finalista turnieju
  • 2006: II Grand Prix Polski − 1. miejsce w turnieju wagi ciężkiej
  • 2007: międzynarodowy mistrz Polski w wadze ciężkiej, formuła K-1[9]
  • 2007: mistrz świata ISKA w wadze ciężkiej, formuła K-1
  • 2007: K-1 Poland Grand Prix − finalista turnieju wagi ciężkiej
  • 2008: mistrz świata WKA w wadze superciężkiej, formuła K-1

Boks[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2002 roku w Płocku stoczył jedyną w swej karierze zawodową walkę bokserską, gdy pokonał przez techniczny nokaut w 3. rundzie Pawła Newazila[10].

Bilans walk w Boksie

1 zwycięstwo - 0 porażek - 0 remisów

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Data Miejsce
Wygrana 1-0 Polska Paweł Newazil TKO 3 22.06.2002 Polska Płock

Mieszane sztuki walki[edytuj | edytuj kod]

Marcin Różalski
Pseudonim Różal
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1978
Płock
Obywatelstwo  Polska
Wzrost 188 cm
Masa ciała 110 kg
Styl walki MMA
Federacja Babilon MMA
Kategoria wagowa ciężka
Klub Różal Team
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 11
Zwycięstwa 7
Przez nokauty 4
Przez poddania 2
Przez decyzje 1
Porażki 4
  1. Bilans walk aktualny na 27.05.2017.

W listopadzie 2010 roku[11] podpisał kontrakt z organizacją Konfrontacja Sztuk Walki na występy w mieszanych sztukach walki (MMA). Zadebiutował 19 marca 2011 roku podczas gali KSW XV w Warszawie, gdy pokonał przez techniczny nokaut Marcina Bartkiewicza (walka została przerwana z powodu rozcięcia na głowie Bartkiewicza)[12]. Dwa miesiące później, na KSW XVI Różalski po raz kolejny tryumfował z powodu kontuzji rywala, gdy walczący z nim Rosjanin Siergiej Szemietow doznał urazu ręki[13]. 25 lutego 2012 roku w walce wieczoru na gali KSW XVIII: Unfinished Sympathy przegrał w pierwszej rundzie z Holendrem Valentijnem Overeemem, który na kilka dni przed walką zastąpił kontuzjowanego Jérôme'a Le Bannera[14]. 28 września 2013 roku poddał innego kickboksera Pawła Słowińskiego duszeniem zza pleców w 1. rundzie. 22 marca 2014 roku pokonał Nicka Rossborougha w drugiej rundzie przez techniczny nokaut. 4 października 2014 roku na KSW 28 przegrał przez poddanie z Peterem Grahamem z powodu kontuzji kolana. Przed walką 27 maja 2016 z Mariuszem Pudzianowskim waga Różalskiego wynosiła 114,8 kg[15].

27 maja 2016 pokonał Mariusza Pudzianowskiego w drugiej rundzie przez poddanie. Rok później 27 maja 2017 podczas KSW 39, które odbyło się na Stadionie Narodowym znokautował ówczesnego mistrza KSW wagi ciężkiej Fernando Rodriguesa Jr. w 16 sekundzie starcia, odbierając mu tym samym mistrzostwo[16]. Jak sam wyznał, cała akcja, która można było zobaczyć w oktagonie była trenowana specjalnie pod rywala[17]. Po zwycięstwie i zdobyciu pasa mistrzowskiego Różalski ogłosił niemal od razu, że pas zostanie zwakowany ze względu na brak jego [Różalskiego] zainteresowania pasami. Oficjalnie pas zwakował w lipcu wręczając go właścicielowi federacji KSW, Maciejowi Kawulskiemu[18].


Osiągnięcia w MMA


Bilans walk w MMA[edytuj | edytuj kod]

7 zwycięstw - 4 porażki - 0 remisów

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Wikiprojekt:Szablony flag Babilon MMA 2019 Wikiprojekt:Szablony flag debiut w Babilon MMA
Wygrana 7-4 Brazylia Fernando Rodrigues Jr. KO (cios pięścią) 1 0:16 KSW 39: Coloseum 27.05.2017 Polska Warszawa został międzynarodowym mistrzem KSW w wadze ciężkiej, nokaut wieczoru
Wygrana 6-4 Polska Mariusz Pudzianowski Poddanie (duszenie gilotynowe) 2 1:46 KSW 35: Khalidov vs. Karaoglu 27.05.2016 Polska Gdańsk/Sopot
Przegrana 5-4 Wielka Brytania James McSweeney Poddanie (duszenie zza pleców) 1 2:16 KSW 32: Road to Wembley 31.10.2015 Wielka Brytania Londyn
Przegrana 5-3 Australia Peter Graham Poddanie (kontuzja kolana) 2 0:43 KSW 28: Fighters Den 04.10.2014 Polska Szczecin
Wygrana 5-2 Stany Zjednoczone Nick Rossborough TKO (ciosy pięściami) 2 4:36 KSW 26: Materla vs Silva III 22.03.2014 Polska Warszawa
Wygrana 4-2 Australia Paweł Słowiński Poddanie (duszenie zza pleców) 1 4:32 KSW 24: Starcie Gigantów 28.09.2013 Polska Łódź
Wygrana 3-2 Holandia Rodney Glunder Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 KSW 20: Symfonia Walki 15.09.2012 Polska Gdańsk/Sopot
Przegrana 2-2 Rosja Salimgiriej Rasułow Decyzja (jednogłośna) 3 3:00 Draka 7 26.05.2012 Rosja Władywostok specjalne zasady − walka w parterze tylko do 30 sekund
Przegrana 2-1 Holandia Valentijn Overeem Poddanie (klucz na stopę) 1 2:25 KSW 18: Unfinished Sympathy 25.02.2012 Polska Płock
Wygrana 2-0 Rosja Siergiej Szemietow TKO (kontuzja ręki) 1 1:05 KSW 16: Khalidov vs. Lindland 21.05.2011 Polska Gdańsk/Sopot
Wygrana 1-0 Polska Marcin Bartkiewicz TKO (rozcięcie) 2 1:51 KSW 15: Współcześni Gladiatorzy 19.03.2011 Polska Warszawa debiut w MMA

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wirtualna Polska Media, Różalski podpisał kontrakt z DSF i wraca do kickboxingu. A co z MMA? - WP SportoweFakty, sportowefakty.wp.pl, 3 listopada 2017 [dostęp 2019-01-29] (pol.).
  2. Oficjalnie: Marcin Różalski zawodnikiem Babilon MMA!, „MMANews” [dostęp 2018-10-02] (pol.).
  3. Marcin Różalski walczy w K1. sport.pl, 5 marca 2004. [dostęp 31 stycznia 2011].
  4. Andrzej Zarębski: Marcin Różalski zawodowym mistrzem świata. gazeta.pl, 4 marca 2007. [dostęp 31 stycznia 2011].
  5. Andrzej Zarębski: Marcin Różalski po raz drugi mistrzem świata. gazeta.pl, 9 marca 2008. [dostęp 31 stycznia 2011].
  6. Mistrz wagi ciężkiej odchodzi z KSW! (pol.). sport.pl, 2017-11-03. [dostęp 2018-04-12].
  7. DSF 14: rewanż po latach, Marcin Różalski pokonał Petera Grahama, Onet Sport, 14 kwietnia 2018 [dostęp 2019-01-29] (pol.).
  8. Najważniejsze osiągnięcia sportowe w okresie 2003-2006. http://dane.plock.eu.
  9. Night of Glory - Łukasz JArosz obronił tytuł!!! (pol.). http://rabka.eu.
  10. boxer: Marcin Rozalski (ang.). boxrec.com. [dostęp 31 stycznia 2011].
  11. Marcin Różalski w MMA [dostęp 2017-01-10].
  12. KSW 15 – wyniki i relacja. mmarocks.pl, 20 marca 2011. [dostęp 20 marca 2011].
  13. KSW 16 – wyniki i relacja. mmarocks.pl, 21 maja 2011. [dostęp 22 maja 2011].
  14. KSW 18: Unfinished Sympathy – wyniki i relacja.. mmarocks.pl, 26 lutego 2012. [dostęp 26 lutego 2012].
  15. KSW 35: Publiczność dopisała. Zobacz ważenie przed galą w Ergo Arenie! (wideo). sportowefakty.wp.pl, 27 Maja 2016. [dostęp 27 Maja 2016].
  16. KSW 39: Colosseum – wyniki na żywo. mmarocks.pl, 2017-05-27. [dostęp 2017-05-28].
  17. Marcin RÓŻAL Różalski KSW 39 - extremehobby, extremehobby.eu [dostęp 2017-10-20] (pol.).
  18. Kacper Sosnowski, Marcin Różalski dla Sport.pl, 11 września 2017.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]