Chihuahua (rasa psów)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rasy psów. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Chihuahua
Standard razza chihuahua.jpg
Chihuahua
Kraj patronacki Meksyk
Wymiary
Wysokość ok. 25 cm
Masa 1500–3000 g (w AKC dyskwalifikowane są psy cięższe niż 3,0 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 6,
nr wzorca 218
AKC Toy
ANKC Grupa 1 (Toys)
CKC Grupa 5 - Toys
KC(UK) Toy
NZKC Toy
UKC Grupa 9 Psy ozdobne i do towarzystwa
Wzorce rasy
FCIAKCKC(UK)NZKCUKC
wzorzec NZKC dla odmiany długowłosej

Chihuahua – "Najmniejszy pies świata". Rasa psów należąca według klasyfikacji FCI do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji chihuahua, nie podlegająca próbom pracy[1]. Istnieją dwie odmiany tej rasy: krótkowłosa i długowłosa. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, rasa ta należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[2]. Typ wilkowaty[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa ta to potomkowie starożytnych, podobnych, ale nieco większych psów żyjących na dworach azteckich władców, znanych jako Techichi. Najstarsza rasa w Ameryce Północnej. Nazwa tej rasy psów pochodzi od miejscowości i stanu w Meksyku (w języku hiszpańskim chihuahueño).

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Silna, krępa budowa w formacie zbliżonym do kwadratu. Charakterystyczną cechą rasy jest duża, zaokrąglona głowa wyglądem przypominająca jabłko. Duże, sterczące uszy, szerokie u nasady i zwężające się ku zaokrąglonym końcom. Okrągłe, szeroko rozstawione oczy o ciemnym kolorze. Krótka kufa. Zgryz nożycowy lub cęgowy. Ogon noszony sztywno do góry, zawija się delikatnie na grzbiet.

Rozróżniamy dwie odmiany szaty u Chihuahua:

  • krótkowłosą - przyległa i błyszcząca, rzadszy w okolicy gardła i podbrzusza. Dopuszczalny jest nieco dłuższy włos na ogonie i szyi. Psy te niekoniecznie posiadają podszerstek, jeśli jednak istnieje włos jest dłuższy i mniej przylega do skóry.
  • długowłosą - włos delikatniejszy i bardziej miękki niż u krótkowłosej odmiany, prosty lub falowany. Na uszach, szyi, ogonie i tylnej cześć łap jest dłuższa tworząc charakterystyczne "pióra", "kryza" i "portki".

Oprócz umaszczenia marmurkowego (ang. merle) dopuszczane są wszystkie kolory i ich kombinacje.

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Czujny, ruchliwy, bardzo odważny. Nie daje się zastraszyć przez inne psy bez względu na ich rozmiary. Jest wybredny, jeśli chodzi o towarzystwo i zazwyczaj wybiera przedstawicieli własnej rasy[4].

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Jedną z widocznych cech tej rasy psów jest charakterystyczne drżenie ciała, które występuje zarówno u odmiany długo-, jak i krótkowłosej, mimo że psy te nie wykazują większych tendencji do przeziębień niż inne rasy psów[5].

Pielęgnacja szaty długowłosego chihuahua wymaga regularnego czesania. Ważna jest profilaktyka okulistyczna (ma także znaczenie kosmetyczne - zakraplanie odpowiednich preparatów zapobiega powstawaniu "śladów łez") i dentystyczna.

Z powodu ich niewielkich rozmiarów wymagają opieki zarówno ze strony właścicieli, jak i specjalistów weterynarii, zwłaszcza z zakresu położnictwa. Mają genetyczne skłonności do anomalii neurologicznych jak i anatomicznych (zwichnięcie rzepki)[6], potrzeby ruchowe muszą zrealizować podczas częstych spacerów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 349.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 173.
  3. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 176.
  4. David Taylor: Księga psów. s. 174–175.
  5. David Taylor: Księga psów. s. 174.
  6. FCI Polska: Wzorzec FCI 218/15.09.2010/GB (pol.). 11.2010, 11.2010. [dostęp 2018-09-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 22. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Diana Najmanova, Zdenek Humpal, Psy Rasowe, Wydanie I, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1983, s. 244-245
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.
  • Sabine Winkler, Psy. Przewodnik dla właścicieli, (red.) Eva-Maria Krämer, Barbara Schroning, Martin Bucksh, tłum. Urszula Szymanderska, Wydawnictwo

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Kategoria:Rasy psów Kategoria:Psy ozdobne i do towarzystwa

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa ta to potomkowie starożytnych, podobnych, ale nieco większych psów żyjących na dworach azteckich władców, znanych jako Techichi. Najstarsza rasa w Ameryce Północnej. Nazwa tej rasy psów pochodzi od miejscowości i stanu w Meksyku.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Mały pies o krępej, zwartej i silnej budowie, format sylwetki zbliżony do kwadratu. Charakterystyczną cechą rasy jest jabłkowata głowa z niezarośniętym ciemiączkiem. Uszy są duże. Ogon jest noszony sztywno i prosto. Oczy szeroko rozstawione i żuchwa lekko wysunięta do przodu.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie jest różnorodne, najczęściej występujące jednak płowe, czekoladowe, białe, piaskowe, srebrzystopłowe, srebrzystoszare, czarne, czarne podpalane, biało-brązowe i płowe pręgowane.

Przy czarnym kolorze psa widać na dole szyi biały krawacik i nieco brązowe skarpetki u łap.

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Nie daje się zastraszyć przez inne psy bez względu na ich rozmiary. Jest wybredny, jeśli chodzi o towarzystwo i zazwyczaj wybiera przedstawicieli własnej rasy[1].

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Jedną z widocznych cech tej rasy psów jest charakterystyczne drżenie ciała, które występuje zarówno u odmiany długo-, jak i krótkowłosej, mimo że psy te nie wykazują większych tendencji do przeziębień niż inne rasy psów[2].

Pielęgnacja szaty długowłosego chihuahua wymaga regularnego czesania. Ważna jest profilaktyka okulistyczna (ma także znaczenie kosmetyczne - zakraplanie odpowiednich preparatów zapobiega powstawaniu "śladów łez") i dentystyczna.

Z powodu ich niewielkich rozmiarów wymagają opieki zarówno ze strony właścicieli, jak i specjalistów weterynarii, zwłaszcza z zakresu położnictwa. Mają genetyczne skłonności do anomalii neurologicznych jak i anatomicznych (zwichnięcie rzepki)[potrzebny przypis], potrzeby ruchowe muszą zrealizować podczas częstych spacerów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. David Taylor: Księga psów. s. 174–175.
  2. David Taylor: Księga psów. s. 174.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 22. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]