Chlamida (ubiór)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy ubioru męskiego. Zobacz też: gatunek rekina.
Chlamys (PSF).jpg

Chlamida (stgr. χλαμύς chlamys) – wierzchni ubiór męski w starożytnej Grecji, rodzaj płaszcza pochodzenia macedońskiego lub tesalskiego.

Była to luźna, krótka (sięgająca do połowy uda) szata wkładana na chiton lub wprost na gołe ciało. Stanowił ją prostokątny płat materiału (najczęściej wełny) o dolnym boku zaokrąglonym, spinany broszą lub zapinką (fibulą) na prawym ramieniu lub z przodu, pod szyją (rzadziej z tyłu), a zakrywający ramię lewe. Przedni górny róg szaty umyślnie zaokrąglano dla uzyskania wijącej się spiralnie linii jej brzegu, co jest jedynym znanym przykładem przykrawania greckich ubiorów.

Przyjęła się i rozpowszechniła w V wieku p.n.e. wraz z szerokoskrzydłym kapeluszem (petasos)[1].

Chlamida była najczęściej koloru ciemnego, w dolnej części ozdobiona pasem o innej barwie; zawsze kontrastowała kolorystycznie z noszonym pod nią chitonem. Wykonana z grubej, ścisłej tkaniny stwarzała też pewną ochronę przed ciosami. Dlatego stanowiła niekrępujący ubiór żołnierzy (hoplitów, ale także jeźdźców), podróżnych oraz młodzieży, szczególnie efebów uprawiających ćwiczenia sportowe. Od II wieku ateńscy efebowie zobowiązani byli nosić białe chlamidy (wcześniej czarne). Od czasów Aleksandra Wielkiego chlamida zdobiona pasem purpurowym noszona była przez królów w państwach hellenistycznych.

Przypisy

  1. M.L. Bernhard: Ubiory starożytnej Grecji. Warszawa: Muzeum Narodowe, 1956, s. 6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Francesco Adorno, Luigi Beschi, Henri van Effenterre, Giovanni Ferrara, Siegfried Lauffer: W dawnych Atenach. Wrocław/Warszawa/Kraków: Ossolineum, 1971, s. 64.
  • Ewa Szyller: Historia ubiorów. Warszawa: PWSZ, 1967, s. 38-39.