Choroba Rittera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Liszajec pęcherzowy noworodków
Pemphigus neonatorum
Złuszczanie naskórka u dziecka chorego na chorobę Rittera.
Złuszczanie naskórka u dziecka chorego na chorobę Rittera.
ICD-10 L00
Liszajec pęcherzowy noworodków.
Gronkowcowy zespół oparzeniowy skóry.
Zespół SSSS.
Choroba Rittera.
Zapalenie pęcherzowe i złuszczające skóry noworodków.

Choroba Rittera – uogólniona ropna choroba skóry o ciężkim przebiegu, występująca głównie u noworodków i dzieci[1], wywoływana przez gronkowce złociste. Egzotoksyna produkowana przez gronkowce, eksfoliatyna, powoduje powstawanie rozległych pęcherzy, złuszczanie naskórka i odsłanianie skóry właściwej na dużych przestrzeniach.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Chorobę Rittera występującą u starszych dzieci i pacjentów z niewydolnością nerek nazywa się gronkowcowym zespołem oparzonej skóry (ang. staphylococcal scalded-skin syndrome, SSSS)[2].

Inne nazwy używane na określenie choroby Rittera:

  • zespół Rittera
  • zespół Rittera-Lyella
  • gronkowcowe złuszczające zapalenie skóry
  • łac.: dermatitis bullosa et exfoliativa neonatorum, dermatitis Ritter
  • zapalenie pęcherzowe i złuszczające skóry noworodków (łac. pemphigus neonatorum)

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Choroba objawia się wysiewem płaskich, bardzo wiotkich pęcherzy, ulegających łatwo pękaniu z pozostawieniem rozległych przestrzeni pozbawionych naskórka. Występuje dodatni objaw Nikolskiego[2], uogólniony stan zapalny skóry z zaczerwienieniem i oddzielaniem się dużych płatów naskórka. Błony śluzowe zazwyczaj pozostają wolne od zmian[1]. Występuje nieżyt nosa lub spojówek i drażliwość[2]. Zmiany zajmują zwykle całą powierzchnię skóry. Obraz kliniczny przypomina oparzenia II stopnia. Okres trwania jest kilkudniowy, przebieg może być ciężki.

Różnicowanie[edytuj | edytuj kod]

  • złuszczające zapalenie skóry Leinera (łac. erythrodermia desquamativa Leiner)
  • zespół Lyella

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Przeciwwskazane jest podawanie kortykosteroidów. Podstawą leczenia jest antybiotykoterapia (głównie penicyliny półsyntetyczne i cefalosporyny). Ważne jest wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, tak jak w przypadku oparzeń.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefania Jabłońska, Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową. PZWL, 2005. ISBN 83-200-3367-5.
  • Anthony Fauci, Eugene Braunwald: Interna Harrisona. T. I. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2009, s. 138. ISBN 978-83-60608-97-5.
  • Anthony Fauci, Eugene Braunwald: Interna Harrisona. T. II. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2009, s. 989. ISBN 978-83-60608-97-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.