Comitativus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Comitativus – przypadek w językach aglutynacyjnych i fleksyjnych; występowanie danego desygnatu w parze z innym. Występuje w językach ugrofińskich (w większości w liczbie pojedynczej)[1]. Należy do przypadków ginących - coraz częściej zastępują go konstrukcje omowne. Jego odwrotnością jest abessivus[2]* Jerzy Bańczerowski, Jerzy Pogonowski, Tadeusz Zgółka: Wstęp do językoznawstwa. Poznań: Wydawnictwa Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 1982..

Język fiński[edytuj | edytuj kod]

Budowa i użycie[edytuj | edytuj kod]

Końcówką komitatiwu w języku fińskim jest -en. Przypadek pojawia się wyłącznie w liczbie mnogiej (mimo że może przybrać znaczenie liczby pojedynczej i zawsze towarzyszą mu sufiksy dzierżawcze[1].)

  • vaimo (żona) - vaimoineen (żony - z żoną, z żonami)

W zdaniu Han tuli vaimoineen (przyszedł z żoną) słowo w komitatiwie rozumiemy w liczbie pojedynczej, mimo że formalnie ma postać liczby mnogiej.

Konstrukcje omowne[edytuj | edytuj kod]

  • W miejsce komitatiwu najczęściej używa się konstrukcji poimkowej kanssa (wraz, z) + rzeczownik w bierniku: Olen tullut vaimoni kanssa' (przyszedłem z żoną)[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b § 81 Sijat ja sijapäätteet. W: Iso Suomen kielioppi [on-line]. [dostęp 2017-12-09].
  2. Bańczerowski 1982 ↓.
  3. 3.2.8 Vähäkäyttöiset sijat abessiivi, komitatiivi ja instruktiivi. [dostęp 2017-12-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Bańczerowski, Jerzy Pogonowski, Tadeusz Zgółka: Wstęp do językoznawstwa. Poznań: Wydawnictwa Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 1982.