Cud domu brandenburskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cud domu brandenburskiego (niem. Mirakel des Hauses Brandenburg) – wydarzenie podczas wojny siedmioletniej. Określenie to ukuł sam Fryderyk II, najpierw dla sytuacji, która wytworzyła się po bitwie pod Kunowicami (12 sierpnia 1759 r.), kiedy koalicja antypruska nie wykorzystała wielkiego zwycięstwa, umożliwiając tym samym odtworzenie pruskiej armii i kontynuowanie wojny przez Fryderyka.

Głośniejszy i bardziej znany w historii stał się jednak kolejny „cud” z 5 stycznia 1762: po śmierci carycy Elżbiety Romanowej jej następca, Piotr III Romanow, który w przeciwieństwie do poprzedniczki był zwolennikiem Fryderyka II Wielkiego, wycofał swoje wojska z linii frontu i przekazał część armii Fryderykowi, co spowodowało niespodziewany zwrot w wojnie siedmioletniej. Po kilku miesiącach rządów w Imperium Rosyjskim Piotra III zamordowano. Jego następczyni Katarzyna II stwierdziła, że ani klęska, ani zwycięstwo Prus nie leżą w interesie Imperium i formalnie wycofała się z wojny.

Śmierć Elżbiety Romanowej i działania jej następców były tak niespodziewane, że zwykło się nazywać je cudem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]