Czeladź (służba)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dom czeladny w Podtyniu

Czeladź – kategoria ludności wiejskiej będąca na odpłatnej służbie, nie tylko na zamku, we dworze, w gospodarstwie rolnym u bogatego kmiecia ale także towarzysząca swoim panom w czasie wypraw wojennych[1].

W skład czeladzi pracującej na folwarku zaliczano: parobków, pastuchów, owczarzy, dziewki i gajowych. Czeladź rekrutowana była głównie z potomków komorników, chałupników, zagrodników oraz tzw. ludzi luźnych[2] i mieszkała najczęściej w czworakach.


Przypisy

  1. Krystyna Holly, Anna Żółtak, Słownik wyrazów zapomnianych czyli słownictwo naszych lektur, Warszawa 2001, s. 73.
  2. Roman Marcinek, Encyklopedia Polski, Kraków 1996, s. 115.