dBc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

dBclogarytmiczna jednostka miary mocy odniesiona do mocy fali nośnej (ang. carrier) – stąd oznaczenie dBc.

Moc wyrażona w dBc informuje o ile decybeli moc ta jest większa (lub mniejsza) od mocy fali nośnej (ang. carrier). Jednostki dBc używane są przy różnego rodzaju modulacjach do określenia mocy składowej niosącej informację.

Przykład[edytuj | edytuj kod]

Przyjęto moc fali nośnej C = 0,1\,\text{mW} i moc sygnału interferencyjnego (zakłócającego) S = 10\,\mu\text{W},

wtedy poziom mocy fali nośnej wynosi:

P_\text{C} = 10\log_{10} \left(\frac{0{,}1\,\text{mW}}{1\,\text{mW}}\right) = -10\,\text{dBm},

a poziom mocy sygnału interferencyjnego:

P_\text{S} = 10\log_{10} \left(\frac{10\,\mu \text{W}}{1\,\text{mW}}\right) = -20\,\text{dBm},

tak więc różnica poziomów sygnału pomiędzy falą nośną a sygnałem zakłócającym wynosi:

P_\text{S} - P_\text{C} = -20\,\text{dBm} - (-10\,\text{dBm}) = -10\,\text{dBc}.

Różnica poziomów sygnałów może być także wyliczona bezpośrednio z logarytmu ilorazu tych dwóch mocy sygnałów:

 P_\text{S} - P_\text{C}  = 10\log_{10} \left(\frac{\text{S}}{\text{C}}\right) = 10\log_{10} \left(\frac{10 \,\mu \text{W}}{0{,}1\text{mW}}\right) = -10\,\text{dBc}.

Zobacz też:[edytuj | edytuj kod]