Dai Zhen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Dai.
Dai Zhen
Dai Zhen
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 戴震
Pismo tradycyjne 戴震
Hanyu pinyin Dài Zhèn
Wade-Giles Tai Chen

Dai Zhen (ur. 1724, zm. 1777[1]) – uczony z czasów dynastii Qing. Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych konfucjanistów tego okresu[2].

Pochodził z prowincji Anhui. Nie zdał egzaminów urzędniczych, co uniemożliwiło mu karierę w aparacie administracyjnym. Tytuł urzędnika - literata otrzymał dopiero w wyniku osobistej interwencji cesarza Qianlonga w 1775[3].

Twierdził, że konfucjanizm został zniekształcony już za panowania dynastii Qin oraz dynastii Han, w związku z tym jego późniejsze nauki stały się błędnym konfucjanizmem (wei ru)[4]. Uznając ogromne znaczenie filologicznych badań nad tekstami klasycznymi zajmował się ich analizą krytyczną[5]. Był jednym ze współtwórców kompilacji Wszelkie księgi z czterech rozdziałów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia nowożytna Chin. Warszawa: Wyd. "Książka i Wiedza", 1979, s. 674.
  2. Encyklopedia historyczna świata. T. III. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2000, s. 270. ISBN 83-85909-61-3.
  3. Federico Avanzini: Religie Chin. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2004, s. 116. ISBN 83-7318-324-8.
  4. Xinzhong Yao: Konfucjanizm. Wprowadzenie. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009, s. 247. ISBN 978-83-233-2602-1.
  5. Xinzhong Yao: Konfucjanizm. Wprowadzenie. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009, s. 248. ISBN 978-83-233-2602-1.
  6. Mieczysław Jerzy Künstler: Sprawa Konfucjusza. Warszawa: Iskry, 1983, s. 276. ISBN 83-207-0515-0.