Dama dworu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Portret Klary Izabelli Pacowej, damy dworu królowej Polski Ludwiki Marii

Dama dworu, także dworka lub dwórka, panna dworska[1] – kobieta należąca do świty dworskiej żony lub córki władcy albo wysoko postawionej arystokratki. Powinna pochodzić ze szlacheckiego rodu. Jej zadaniem jest m.in. usługiwanie królowej czy księżnej przy oficjalnych okazjach.

Polska[edytuj | edytuj kod]

Służbą żeńską na polskim dworze królewskim zarządzała ochmistrzyni, która była jednocześnie przełożoną dam dworu[2].

Dwory magnackie, a zwłaszcza dwór królewski, były w XVI–XVIII wieku ważnym miejscem wykształcenia przyjmowanych jako dwórki młodych, dobrze urodzonych dziewcząt. Szczególnie istotną rolę edukacyjną odegrały dwory królowych Ludwiki Marii Gonzagi i Marii Kazimiery, a także dwór Jadwigi Elżbiety, żony królewicza Jakuba Sobieskiego[3].

Damami dworu polskich królowych były m.in.:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dworka – Wielki słownik W. Doroszewskiego PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2020-02-24] (pol.).
  2. Ochmistrz / ochmistrzyni (magister curiae). wilanow-palac.pl [dostęp 2019-01-11]
  3. Bożena Popiołek, Rola dworów magnackich w edukacji dziewcząt na przełomie XVII i XVIII wieku, www.wilanow-palac.pl [dostęp 2020-02-25].