Demianowska Jaskinia Wolności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Demianowska Jaskinia Wolności
Nacieki na stropie jaskini
Nacieki na stropie jaskini
Państwo  Słowacja
Położenie Niżne Tatry
Dolina Demianowska
Długość 8897 m
Deniwelacja m
Wysokość otworów 812, 870 i 889 m n.p.m.
Wysokość otworów
nad dnem doliny
50 m
Data odkrycia 1921 r.
Odkrywca Alois Kral
Adam Mišur
Położenie na mapie Słowacji
Mapa lokalizacyjna Słowacji
Demianowska Jaskinia Wolności
Demianowska Jaskinia Wolności
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Demianowska Jaskinia Wolności
Demianowska Jaskinia Wolności
Ziemia 48°59′56,08″N 19°35′08,99″E/48,998910 19,585830

Demianowska Jaskinia Wolności (sł.Demänovská jaskyňa Slobody) – część systemu Jaskiń Demianowskich na Słowacji, znajdująca się po północnej stronie Niżnych Tatr w Dolinie Demianowskiej.

Jaskinia wytworzona została w ciemnych (popielato-błękitnych) wapieniach środkowego triasu na skutek erozyjnej i korozyjnej działalności podziemnych wód potoku Demianówki. Długość korytarzy Jaskini Wolności, rozwiniętych w 6 poziomach (wraz z Jaskinią Pustą), wynosi 8897 m.

Jaskinia Wolności jest bogata w różne formy krasowe prawie każdego rodzaju. Występują w niej nacieki zabarwione na kolor różowy, żółty, fioletowy, czerwony i biały od związków żelaza oraz zabarwienia ciemnozielone, siwe i czarne od związków manganu. Są również jaskiniowe perły podobne wielkością do kulek grochu w Dużym Domu, pokryte szronem stalaktyty, liliowe jeziorka z rokokowymi lalkami w Różowym Domu oraz Kamienne Słonko w Skarbcu.

Dla turystów otwarta jest w okresie od 27 grudnia do 15 listopada (w lipcu i sierpniu codziennie, w pozostałym okresie nieczynna w poniedziałki). Do zwiedzania przez turystów udostępniony jest ciąg długości 1870 m.

Historia[edytuj]

Demianowską Jaskinię Wolności odkryli Alois Kral i Adam Mišur w 1921 r. Trzy lata później, 10 sierpnia 1924 r., po wybudowaniu chodników i zainstalowaniu elektrycznego oświetlenia, jaskinię udostępniono turystom. Obecne wejście, usytuowane na zalesionym fragmencie stoku na wysokości 870 m n.p.m., zostało sztucznie przekopane w zimie 1928-1929. Wówczas też wykonanych zostało ok. 800 m chodników w przedtem nieudostępnionej części jaskini, w miejsce drewnianych kładek i mostków wykonane zostały podobne ułatwienia betonowe lub żelbetowe, zainstalowano stalowe barierki oraz dodatkowe reflektory.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]