Der edle Pole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Der edle Pole (mn. des edlen Polen[1]) – stereotyp (typ) literacki szlachetnego Polaka obecny w literaturze niemieckiej od czasu stłumienia powstania kościuszkowskiego do około połowy XIX wieku (1848 i Wiosna Ludów na ziemiach polskich)[1].

Ckliwa postać polskiego powstańca-uchodźcy, honorowego, kulturalnego i kochliwego, była bliska nastrojom społeczeństwa niemieckiego, dopatrującego się w polskich zrywach niepodległościowych dążenia do demokratyzacji życia w Europie i wprowadzenia idei równościowych w miejsce tyranii. Po wydarzeniach Wiosny Ludów sympatie dla Polaków znacznie stopniały i powstańcy styczniowi nie byli już postrzegani tak honorowo i z sympatią[2]. Do głosu doszedł niemiecki nacjonalizm, niechęć do wszystkiego co polskie i pogarda dla polskości, czego skrajnym przejawem było wyłonienie się takich nurtów, jak Ostmarkenliteratur[1].

Postacie szlachetnych Polaków wykreowane zostały przez takich twórców jak:

Stereotypowi szlachetnego Polaka odpowiadał żeński stereotyp pięknej Polki (niem. die schöne Polin)[2], mądrej i urodziwej, która w dobie Ostmarkenliteratur zachowała jedynie urodę i zmysłowość, stając się jednak niepohamowaną w swych namiętnościach, prymitywną psychicznie istotą[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]