Dicewg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dicewg
chan Bułgarii
Okres panowania od 814
do ok. 815
Poprzednik Dukum
Następca Omurtag

Dicewg – (bułg. Диценг - Diceng) chan bułgarski w latach 814815.

Imię Dicewga pojawia się obok imion Dukuma i Czoka w Menologionie cesarza Bazylego II i słowiańskim Prologu, datowanych na okres od końca IX do końca XIV wieku[1].

Dukum objął władzę po Dukumie, w toku walk o władzę toczonych w Bułgarii między bojarami, po śmierci chana Kruma, w obliczu słabej, początkowo, pozycji jego syna i następcy, Omurtaga[2]. Wśród historyków nie ma zgody co do okresu i charakteru sprawowanej przez niego władzy. G. Ostrogorski przyjmuje za Beszewlijewem, że jego panowanie było efemeryczne, i że jeszcze w 814 roku Omurtag odzyskał władzę[3]. D. Lang uważa, że Omurtag zdobył pełnię władzy w państwie najdalej pod koniec 815 roku[4]. Według T. Wasilewskiego nastąpiło to dopiero w 819 roku. Ponieważ niewiele wiadomo o przebiegu walk między możnowładcami, niewiele można też powiedzieć o czasie i okolicznościach zdobycia władzy przez Dicewga oraz jego upadku. Jego panowanie nie odznaczyło się niczym szczególnym w dziejach Bułgarii. Wasilewski zaznacza, że toczył, tak jak jego poprzednik, walki z Bizancjum[2].

Oprócz historyków uznających w Dicewgu samodzielnego władcę, nie brak autorów marginalizujących jego znaczenie i uznających w nim co najwyżej jednego z regentów w okresie niepełnoletności Omurtaga[5]. Wedle innego poglądu Dukum, podobnie jak Dicewg, był komesem zarządzającym jedną z prowincji, a przetrwanie jego imienia w tradycji przypisać należy temu, że występował wobec prześladowanych chrześcijan jako przedstawiciel władzy państwowej[1].

Przypisy

  1. a b Tadeusz Lewicki, Wincenty Swoboda: Słownik starożytności słowiańskich. T. 1. s. 403.
  2. a b T. Wasilewski: Historia Bułgarii. s. 49.
  3. G. Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. s. 548.
  4. D. M. Lang: Bułgarzy. s. 55.
  5. W. Gjuzelew: Bułgaria. Zarys dziejów. s. 41.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]