Diecezja Tarawa i Nauru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Diecezja Tarawa i Nauru
Ilustracja
Herb
Państwo

 Kiribati
 Nauru

Siedziba

Bairiki

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Metropolia

Metropolia Suva

katedra

Katedra Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bairiki

Biskup diecezjalny

sede vacante

Dane statystyczne
Liczba wiernych
• odsetek wiernych

48 908
52,9%

Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych
• w tym zakonnych

24
13
11

Liczba parafii

25

Powierzchnia

907 km²

Położenie na mapie Kiribati
Ziemia1°19′57,8″N 173°00′25,8″E/1,332722 173,007167

Diecezja Tarawa i Nauru (łac. Dioecesis Taravanus et Naurunus, ang. Diocese of Tarawa and Nauru) – rzymskokatolicka diecezja ze stolicą w Bairiki na atolu Tarawa w Kiribati. Obejmuje w całości obszar państw Kiribati i Nauru. Jest sufraganią archidiecezji Suva w Fidżi.

Większość Kiribatyjczyków to katolicy (53,4%). W społeczeństwie Nauru katolicy stanowią ok. trzeciej jego części.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Katolicyzm na Wyspy Gilberta wprowadziło w drugiej połowie XIX w. dwóch mieszkańców wyspy Nonouti, którzy przyjeli chrzest pracując na innych wyspach Pacyfiku. Powstanie misji katolickich na innych wyspach również było zasługą osób świeckich. Katolicy zbudowali kościoły, w których gromadzili się w niedziele na modlitwę i śpiewanie hymnów. Tamtejszy Kościół do 1888 nie posiadał jednak kapłanów. Misje te napotykały na wrogość protestantów, którzy założyli tu swoje misje w latach 50. XIX w..

Mieszkańcy Wysp Gilberta wysyłali listy do biskupów Oceanii z prośbą o przysłanie kapłanów. W 1888 przybyło trzech pierwszych księży katolickich ze zgromadzenia Misjonarzy Najświętszego Serca Jezusowego. Zostali tam oni zorganizowaną wspólnotę katolicką i kościoły. Na samym Nonouti przed przybyciem misjonarzy było już 560 osób ochrzczonych i 600 osób przygotowujących się do chrztu[1].

Później misje na Wyspach Gilberta prowadzili Francuzi. Wszyscy wikariusze apostolscy Wysp Gilberta i pierwszy biskup Tarawy byli misjonarzami francuskimi. Dopiero piąty, obecny zwierzchnik diecezji jest Kiribatyjczykiem.

28 czerwca 1897 papież Leon XIII erygował wikariat apostolski Wysp Gilberta. Dotychczas wierni z tych terenów należeli do wikariatu apostolskiego Nowego Pomorza (obecnie archidiecezja Rabaul), a wcześniej do zlikwidowanego w 1889 wikariatu apostolskiego Mikronezji.

21 czerwca 1966 wikariat podniesiono do godności diecezji i nazwano diecezja Tarawa.

15 listopada 1978 zmieniono nazwę diecezji na Diecezja Tarawa, Nauru i Funafuti, która bardziej odpowiadała terenom zajmowanym przez nią.

10 września 1982 z diecezji wydzielono Tuvalu (w państwie tym tego dnia powstała misja "sui iuris" w Funafuti). Tym samym diecezja zmieniła nazwę na obecną.

Biskupi[edytuj | edytuj kod]

Wikariusze apostolscy Wysp Gilberta[edytuj | edytuj kod]

Biskupi[edytuj | edytuj kod]

  • Pierre-Auguste-Antoine-Marie Guichet MSC (21 czerwca 1966 - 15 listopada 1978) biskup Tarawy
  • Paul Mea MSC (15 listopada 1978 - 29 czerwca 2020) biskup Tarawy, Nauru i Funafuti (1978 - 1982), od 1982 biskup Tarawy i Nauru
    • Koru Tito (nominowany 29 czerwca 2020, zmarł przed przyjęciem sakry)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Unia Pacyfiku Misjonarzy Najświętszego Serca Jezusowego. [dostęp 2018-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-16)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]