Diego Campanile

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Diego Campanile
Data i miejsce urodzenia 1574
Sava, Baronissi
Data i miejsce śmierci 2 stycznia 1642
Sydon
Kustosz Ziemi Świętej
Okres sprawowania 1628-1632
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja franciszkanie reformaci
Śluby zakonne

Diego Campanile (ur. 1574 w Savie, zm. 2 stycznia 1642 w Sydonie) – włoski franciszkanin reformata, kapłan katolicki, Kustosz Ziemi Świętej w latach 1628-1632.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Został mianowany Kustoszem Ziemi Świętej za generalatu Bernardyna z Senny. Został wezwany do Rzymu w 1628. Był wówczas profesorem teologii w domu studiów swojego zakonu w Castellammare. Papieżem nominującym był Urban VIII. Dokument nominacyjny nosi datę 14 marca 1628. Campanile dotarł do Jerozolimy 30 maja. Uroczysty ingres do Bazyliki Bożego Grobu odbył się 3 czerwca. Podczas pełnienia urzędu kustosza o. Campanile musiał uchodzić z Jerozolimy i szukać schronienia najpierw w Nazarecie, a następnie w Aleppo. Powodem była nieprzychylność władz tureckich oraz duchownych prawosławnych. Jako kustosz ustanowił w Nazarecie szkołę języka arabskiego dla przybywających do Palestyny nowych misjonarzy. W 1630 przygotował wyprawę misyjną do Armenii, która jednak nie powiodła się. Zwiększył liczbę franciszkanów rezydujących na stałe w Aleksandrii, Kairze i Rosetcie. Odzyskał konwenty na Cyprze i w Sydonie. Za jego mandatu otwarto nowy kościół w Damaszku oraz dom pielgrzyma w Akko (Ptolemaida). Przeprowadził prace remontowe w klasztorach Biczowania w Jerozolimie i w Betlejem. W 1631 na Górze Tabor powstał nowy klasztor[1][2][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Basilio Pergamo: Il P. Diego Campanile da Sanseverino (Estratto da "Studi Francescani"2). 1942.
  2. Girolamo Golubovich OFM: Serie cronologica dei reverendissimi superiori di Terra Santa. Jerozolima: Tipografia del Convento di S. Salvatore, 1898. (wł.)
  3. Gaspare De Caro: Diego Campanile (wł.). www.treccani.it. [dostęp 2017-02-18].