Alberto Gori

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alberto Gori
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

9 lutego 1889
San Piero Agliana

Data i miejsce śmierci

25 listopada 1970
Jerozolima

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Nominacja biskupia

21 listopada 1949

Sakra biskupia

27 grudnia 1949

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

27 grudnia 1949

Miejscowość

Rzym

Miejsce

bazylika św. Antoniego Padewskiego

Konsekrator

Eugène Tisserant

Współkonsekratorzy

Luigi Traglia
Igino Michelangelo Nuti

Alberto Gori OFM, arab. ألبيرتو جوري (ur. 9 lutego 1889 w San Piero Agliana we Włoszech, zm. 25 listopada 1970 w Jerozolimie) – arcybiskup katolicki, łaciński patriarcha Jerozolimy, były Kustosz Ziemi Świętej, franciszkanin[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Alberto Gori urodził się w San Piero Agliana w prowincji Pistoia. Należał do toskańskiej prowincji franciszkanów pw. św. Bonawentury. Święcenia kapłańskie przyjął 19 lipca 1914 w San Miniato al Tedesco. W czasie I wojny światowej służył we włoskim wojsku. Po wojnie został przez przełożonych wysłany do Palestyny, gdzie wstąpił na służbę do Kustodii Ziemi Świętej.

W Ziemi Świętej pracował najpierw w bazylice Bożego Grobu w Jerozolimie, a następnie w Aleppo w Syrii, jako dyrektor szkoły. W 1937 został wybrany przez definitorium generalne zakonu franciszkańskiego Kustoszem Ziemi Świętej. Sprawował swój urząd w czasie II wojny światowej. Brytyjczycy, którzy sprawowali władzę nad Palestyną – mandat brytyjski – nie usunęli go ze stanowiska, chociaż będąc Włochem, powinien zostać, jak inni jego rodacy, internowany lub wydalony z terenu Bliskiego Wschodu. Gori nie wzbudzał jednak żadnych podejrzeń. Jako Kustosz Gori odbudował sanktuaria Nawiedzenia w En Kerem (został uwieczniony na fresku w ołtarzu głównym) i Cudu Wskrzeszenia w Na’in. Przyjął ofiarowane Kustodii tereny na Górze Błogosławieństw nad Jeziorem Genezaret i wokół Wzgórz Hittin. W 1937 inaugurował nowe mozaiki na Kalwarii w bazylice Bożego Grobu w Jerozolimie. Rok później wzniósł budynek seminaryjny na Górze Tabor. Jako Kustosz Gori zezwolił na przeprowadzenie wykopalisk archeologicznych w En Kerem (św. Jan na puszczy), Emaus (arab. El-Qubejbeh) i w Betanii (arab. Lazarie). Za jego rządów założono misje w Ink Zik (Ghassanieh) i Halluz w Syrii, powołano do istnienia Dzieło Misji wśród koptów w Egipcie. Gori, będąc kustoszem, przysłużył się jako mediator w konflikcie arabsko-izraelskim po II wojnie światowej oraz zabiegał o prawo do wolności wyznania dla chrześcijan u rządu Izraela. W 1947 gościł w bazylice Bożego Grobu byłego wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych Henry Wallace’a[2].

W 1949 Gori został wybrany łacińskim patriarchą Jerozolimy. Odbył oficjalny ingres do Jerozolimy 18 lutego 1949. Będąc patriarchą utworzył kilkanaście nowych parafii (m.in. Beit Sahur, Gaza, Nour, Irbed i Khirbeh). Przyczynił się też do rozwoju kongregacji żeńskiej Sióstr Świętego Różańca, budując dla nich aż 8 nowych klasztorów. Wziął udział w Soborze Watykańskim II.

Patriarcha Gori zmarł 25 listopada 1970 w Jerozolimie. Został pochowany w kaplicy św. Józefa w podziemiach Konkatedry Najświętszego Imienia Jezus w Jerozolimie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Patriarchal See of Jerusalem. www.gcatholic.org. [dostęp 2009-09-22]. (ang.).
  2. Basilio Talatinian: I Custodi di Terra Santa dal 1937 al 2004. Appendice agli Acta Custodiae terrae Sanctae per la ricorrenza del 50° anniversario dell edizione degli stessi ACTA. Jerusalem: Custodia di Terra Santa, 2005, s. 3-20.
  3. Charles B. Radloff: The Church of the Holy Name of Jesus. Co-Cathedral of the Diocese of Jerusalem. Jerusalem: General Administrator of the Latin Patriarch of Jerusalem, 2006. (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Basilio Talatinian OFM, I custodi di Terra Santa dal 1937 al 2004. Appendice agli Acta Custodiae Terrae Sanctae per la ricorrenza del 50º anniversario dell’edizione degli stessi ACTA (1956 – 2005), Jerusalem 2005, str. 3-20.