Dopełnienie dalsze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dopełnienie dalszedopełnienie, przy którego użyciu nie można przekształcić zdania ze strony czynnej na stronę bierną, tak aby dotychczasowe dopełnienie przejęło rolę podmiotu[1]. Przy transformacji zdania do strony biernej dopełnienie dalsze nie zmienia swojej formy, np:

  • Strona czynna: Michał wręczył portierowi dokumenty.
  • Strona bierna: Dokumenty zostały wręczone portierowi przez Michała.

Dopełnienie dalsze występuje w celowniku, narzędniku lub miejscowniku[2]. Nie wszystkie czasowniki konotują dopełnienie dalsze. Istnieją czasowniki. mogące konotować zarówno dopełnienie bliższe jak i dalsze [3][4].

Przykłady ma czasowniki z dopełnieniem dalszym:

  • Marek zachwyca się (N. kim? czym?) górskim krajobrazem.
  • Przyglądam się (C. komu? czemu?) przechodniom.
  • Porozmawiajmy (Ms. o kim? o czym?) o uczuciach.

Przykłady czasowników z dwoma dopełnieniami:

  • Kupiłem kotu żarcie.
  • Daj mi spokój.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bąk 1977 ↓, s. 419.
  2. Bąk 1977 ↓, s. 420.
  3. Milewski 1967 ↓, s. 103.
  4. Milewski 1967 ↓, s. 111.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]