Druccy-Lubeccy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
herb Druck

Druccy-Lubeccy (także tylko Lubeccy) – ród kniaziowski (książęcy) pochodzenia litewskiego, będący gałęzią kniaziów Druckich, biorący swe nazwisko od miejscowości Lubecz vel Lubczo, leżącej w powiecie łuckim i położonej niedaleko Drucka, w którym Lubeccy, podobnie jak inni kniaziowie idący od Druckich, posiadali swoje udziały.[1]

Za protoplastę rodu można uznać kniazia Bohdana Wasilewicza, syna kniazia Wasila Hrihorowicza i wnuka kniazia Hrehorego Druckiego (najmłodszego z synów Siemiona Druckiego †po 1422 r.), który majętność Lubczo otrzymał w 1488 r. od swojej ciotki, pani Fedki Orszyny[1]. W drugim i trzecim pokoleniu miał on już liczne potomstwo, aczkolwiek na przestrzeni dziejów rodowi dwukrotnie (na przełomie XVI i XVII w. oraz w drugiej połowie XVIII w.) groziło wygaśnięcie.

Kniaziowie Druccy-Lubeccy dziedziczyli także na Widiniczach, od których pisali się także Widinickimi vel Widenickimi[1].

Spośród przedstawicieli tego rodu najbardziej znany jest chyba Franciszek Ksawery Drucki-Lubecki - minister skarbu Królestwa Polskiego 1821–1830, który dodał splendoru rodzinie, albowiem był uzdolnionym finansistą. Dzięki jego polityce zostały uzdrowione finanse Królestwa Polskiego, spłacającego długi Księstwa Warszawskiego, zrujnowanego w czasie kolejnych wojen, w szczególności przez kampanię wojenną Napoleona z roku 1812.

Jednym z majątków Druckich-Lubeckich był odebrany przez władze komunistyczne po drugiej wojnie światowej Bałtów, o zwrot którego nadal bezskutecznie zabiegają. Byli posiadaczami wsi Mańkowicze, leżącej obecnie w rejonie postawskim na Białorusi.

Przedstawiciele rodu żyją obecnie głównie na emigracji.

Członkowie rodu[edytuj | edytuj kod]

Pałace[edytuj | edytuj kod]

Rezydencje Druckich-Lubeckich znajdowały się również w Dłoni, Łuninie i miejscowości Pohost na Białorusi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Wolff J. Kniaziowie litesko-ruscy od konca XIV wieku. Warszawa, 1895