Dzwony rurowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dzwony rurowe

Dzwony rurowe (wł. campane, campane tubolari, skrót: camp. lub cmpn.) – instrument z grupy idiofonów, składający się z metalowych rur średnicy ok. 3-4 cm, zamocowanych na wspólnej ramie[1]. Do wydobywania dźwięku służy młotek z filcowym lub skórzanym obiciem, którym uderza się w wierzch poszczególnych rur[2][1]. Dźwięk przypomina dzwony kościelne[2]. Rury są strojone w skali chromatycznej od c do f1 (w zapisie o oktawę wyżej: c1-f2 w kluczu wiolinowym) i zamocowane w układzie przypominającym klawiaturę (np. fortepianu)[2]. Tłumienie dźwięku jest możliwe ręcznie albo za pomocą pedału[2].

Instrument pochodzi z Azji[1]. Kompozytorzy symfoniczni zainteresowali się dzwonami rurowymi od XIX w.[1], a w muzyce rockowej spopularyzował je Mike Oldfield w swym słynnym albumie Tubular Bells[3].


Przypisy[edytuj]

  1. a b c d Andrzej Chodkowski (red.): Encyklopedia muzyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 218. ISBN 83-01-11390-1.
  2. a b c d Michael J. Pagliaro: The musical instrument desk reference: a guide how band and orchestral instruments work. Plymouth: Scarecrow Press, 2012, s. 302-304. ISBN 978-0-8108-8271-3. (ang.)
  3. Tubular Bells: The Mike Oldfield Story (ang.). BBC Four. [dostęp 14 maja 2014].